Terwijl ik bezig ben mijn blog te schrijven, realiseer ik me dat er ‘cruciale’ momenten, ideeën en mensen waren, langs deze weg van ‘genezing’. Eén zo een persoon was de dame bij de Bank, die me vertelde dat haar man gebleven was.
Een ander ‘cruciaal’ moment (van een heel andere aard) was een stukje eenvoudig advies – gelezen in een boek, wat mijn buurvrouw me voorlas. Het was een boek over het maken van een nieuw begin. De hoofdstukken waren onderverdeeld in verschillende soorten van trauma die we kunnen ervaren in ons leven. Eén van de hoofdstukken ging over echtscheiding.
Hier is de kern van wat het zei:
“Ga wat leuke kleding voor jezelf kopen, probeer er zo leuk mogenlijk uit te zien, elke dag opnieuw, en zorg voor een grote glimlach op je gezicht – dat is een goede manier om een gebroken hart te verbergen. Er ZAL een nieuw leven komen, er ZAL weer gelachen worden. Neem het uit God’s hand, vandaag is de eerste dag van de rest van je leven”.
Ik maakte er een print-out van en plakte het op de spiegel van mijn kaptafel – waar het nog steeds is. God is een God van de toekomst – niet van wat gebeurde in ons verleden. Ik las dat stukje heel vaak en begon weer hoop te krijgen!
Nu, dat stukje advies leidde tot één van de grappigste verhalen die ik heb te vertellen over het hele trieste geval. Onthoud je dat ik zei dat zo veel dingen zijn veranderd in humor . Ik nam dat advies ter harte en ging winkelen voor nieuwe kleding. Ik realiseerde me niet, dat vlak daarna (helemaal niet zo bedoeld) de Prof voor die nieuwe garderobe zou betalen!
Die conclusie zal ik morgen schrijven.
Er zijn net nog 2 dingen die ik vandaag met je wil delen.
Het eerste is over counselling.
Counselling liet me dingen in een ander licht zien.
Ik zei een keer tegen de counsellor – het is zo verdrietig – er is niemand meer voor wie ik kan koffie maken in de ochtend (Ja, de Prof kreeg koffie in bed – elke ochtend. Hij was een verwend…. – oeps – dat was niet mooi!).
De counsellor keek me aan en zei – in plaats daarvan, waarom maak je het niet voor je kinderen. Dat is precies wat ik op een ochtend deed. Ik maakte Milo voor hen. Ze waren zo verrukt. Tegen de avond hadden ze het er nog over. Ik was even stil en dacht – hey – de Prof nam zijn koffie nooit aan met zoveel dankbaarheid en opwinding. Hmmmm – dit is veel leuker.
Ik begon te beseffen dat zoveel te maken had met hoe ik de dingen bekeek.
Samen met de herinneringen van dingen die ik miste, had ik andere herinneringen – slechte herinneringen van dingen die ik NIET miste. Teneinde een evenwichtig beeld te krijgen, moest ik allebei de kanten bekijken.
Ik realiseerde mij b.v., dat de lach uit ons leven was verdwenen.
Het was langzaam platgedrukt. Ik was gewend om zingend door het huis te gaan, maar nu, ik kan niet eens zeggen waar dat gebleven is. Ik wilde die dingen terughebben.
Het tweede is over de nacht dat ik een vreemde droom had. Het liet zo’n duidelijk beeld zien van hoe mijn onderbewustzijn de dingen ervaarde, dat ik het opgeschreven heb.
Ik reed ‘s avonds in de auto, maar was heel, heel erg moe. Ik doezelde weg, niet helemaal – ik was me nog bewust van het rijden. Ik wist dat er gevaar was, maar was er nogal trots op dat ik nog steeds op de weg bleef. Plotseling besefte ik dat ik van de weg was geraakt en het te laat was. Ik opende mijn ogen (van de slaap in mijn droom), maar het ergste was, dat het pikdonker was – de lichten van de auto waren gedoofd. Ik kon niets zien – kon alleen voelen hoe ik viel, maar kon niet zien in welk ongeluk ik was – wist niet waar dit zou eindigen. Ik viel gewoon door het pikdonker – om mijn Schepper te ontmoeten.
Die droom betekende voor mij, dat mijn onderbewustzijn geweten heeft dat het huwelijk in problemen verkeerde. Ik ging nog steeds door, trots op het feit dat ik het huwelijk ‘op de weg’ kon houden – zoals met de auto in mijn droom. Tegen de tijd dat ik besefte dat ik niet in staat was dit huwelijk te redden, viel ik, niet wetende waar dit zou eindigen.
Dus, mijn onderbewustzijn wist dit allemaal – lang voordat ik het me bewust was.
Wednesday, September 30, 2009
Tuesday, September 29, 2009
De Script, bekeken door een vergrootglas
De uitgevers van “The Script”, waren zo vriendelijk om mij toestemming te geven om enkele citaten uit het boek over te nemen. Dus neem ik een omweggetje en laat je binnen in het boek kijken en zodoende in de wereld van de Prof.
Volgens de inleiding van “The Script”:
"We have found that men talk and act as if there were a manual. And they all have a copy. And they took the same course where this was the text book. And one and the same teacher taught this course wherever it was given. And these cheating men attended every session. And they remembered everything they learned. And they remembered the order in which to do it.And the Script was written nowhere until now" .
Vrij vertaald als volgt:
We hebben ontdekt dat mannen praten en doen alsof er een handleiding is. En ze allemaal een copie hebben. En dat ze dezelfde cursus gevolgd hebben alsof dit een tekst boek was. En dezelfde docent gaf deze cursus, waar ook al. En deze mannen die ‘vreemdgaan’ wonen elke sessie bij. En ze onthielden alles wat ze leerden. En ze herinnerden de volgorde waarin het te doen. De script is nooit neergeschreven, tot nu toe.
Dit boek is heel humoristisch en heeft me geholpen om de dingen in perspectief te zien. Om je een goed voorbeeld te kunnen geven, zijn hier een paar scènes uit The Script , die de Professor volgde:
Act 1
"Scene 5: "She Doesn't Understand Me"
"Scene 6: I Found My Soul Mate"
"Scene 10: Getting His Ducks in a Row"
Act 2
"Scene 1: Dropping the Bomb"
"Scene 2: I Like Living Alone"
"Scene 5: I'm Going to Take Care of You" - (ha ha – hij zei me zelfs dat hij het huis zou opknappen en schilderen nadat hij zou weggaan)
"Scene 11: It's Your responsibility to Keep Things Civil and Nice"
Ik kan doorgaan. De Prof volgde het script – hoofdstuk na hoofdstuk. Ik heb er slechts een paar van de belangrijkste voorbeelden, uitgelicht.
Indien je door dit verdriet gaat , of iemand kent die er door gaat, krijg dit boek. Het is praktisch onmogenlijk om het script te stoppen, alhoewel het boek heel goede suggesties geeft. Al was het alleen maar om het feit om de dingen in het juiste licht te zien. Het doet je beseffen dat je niet bezig bent om gek te worden. Je beseft dat, wat deze mannen zeggen, is een goed uitgewerkt plan, om hun affair goed te praten.
Monday, September 28, 2009
Gewogen en te licht bevonden
Er volgde een tijd van vele ups en downs. Bij tijden was ik opgewekt en kon doorgaan en bij tijden stortte ik neer in een hoop van verdriet en ik dacht, ik kan dit niet meer volhouden. Op het moment dat ik dacht dat God me verlaten had, was daar een telefoontje van Joan (mijn zus) en ze zei: ik heb een maaltijd voor je gemaakt, ik kreeg de boodschap van God.
Ik wist dan dat God over ons waakte met voldoende zorg om maaltijden te voorzien op de zwaarste dagen. Ik vroeg nooit om die maaltijden, ik vertelde haar nooit wanneer het moeilijk was – en toch, op de donkerste dagen – zou ze me een maaltijd brengen. Heb ik je ooit bedankt liefste Zus, voor zoveel liefde?
Heb ik je ooit echt bedankt en verteld, hoeveel dat voor me betekende? Daardoor bracht je God’s aanwezigheid onmiddellijk terug in mijn leven. DANK JE.
Mijn kinderen waren de reden voor me om op te staan in de ochtend. Ik zette ‘praise en worship’ muziek aan in de auto, moedig fluisterend aan God – ik zal Uw naam loven, wat er ook gebeurt, en vervolgens de hele weg naar werk huilen, terwijl ik probeerde de lofliederen mee te zingen.
Werk had zijn eigen vreemde moeilijkheden. We zijn in een open plan kantoor en de radio speelt op de achtergrond – zachtjes – maar het is er. Als je ooit met iemand gesproken hebt die door moeilijke tijden gaat – zullen ze je vertellen hoe verschrikkelijk moeilijk het is om naar muziek te luisteren. De teksten van de meeste liederen zijn liefdesliedjes , of verdrietige liedjes, of liedjes die je ergens aan herinneren.
Later – ik was zo dankbaar voor die radio – werd ik immuun daartegen – anders, hoe lang zou het duren voordat ik weer naar muziek zou kunnen luisteren?
Winkelen was weer een andere nachtmerrie. Ik voelde ‘anders’. Ik voelde alsof ik niet langer behoorde tot een eenheid. Ik had nooit bewust gedacht, dat ik deel was van een eenheid, maar nu, in de afwezigheid daarvan – werd ik me terdege bewust van die gedachte. Ik behoorde nu tot een andere klasse, een alleenstaande vrouw, een in de steek gelaten vrouw, een persoon die op de vuilnishoop van het leven is gegooid – gemerkt – niet goed genoeg. Het voelde alsof het op mijn gezicht te lezen was.
En waar ik om me heen keek, zag ik gelukkige paartjes, hand in hand. Ik dacht – waarom hebben ze dat voor elkaar gekregen, en ik niet. Ik zag niet de mensen die alleen waren, of de mensen die samen liepen, maar eigenlijk alleen waren. Ik zag niet (zoals ik nu doe) dat niet iedereen een band heeft – een ‘gelukkig’ paar is. Ik zag de saamhorigheid van mensen en ik miste dat.
De eerste keer dat ik boodschappen ging doen werd ik helemaal overrompeld door de gang met deodoranten. Ik stond stil bij de deodorant voor mannen en dacht: ik kocht dat altijd voor hem, en nu zal ik het nooit meer kopen voor hem….
Ik leerde dat alles wat je voor het eerst alleen moet doen, het moeilijkste was. Herhaaldelijk luisteren naar de radio, regelmatig boodschappen doen – dat alles werd gemakkelijker naarmate ik anders ging denken.
Over de deodorant dacht ik – wel, Prof, je moet je eigen deodorant nu kopen – ik spaar een beetje geld. Over de paartjes in de winkel, begon ik te denken – hoeveel zijn er werkelijk gelukkig, hoeveel zijn eerlijk tegen elkaar . Door dit te denken bracht mij tot de volgende gedachte: men weet nooit echt wat er schuil gaat onder de oppervlakte.
Ik wist dan dat God over ons waakte met voldoende zorg om maaltijden te voorzien op de zwaarste dagen. Ik vroeg nooit om die maaltijden, ik vertelde haar nooit wanneer het moeilijk was – en toch, op de donkerste dagen – zou ze me een maaltijd brengen. Heb ik je ooit bedankt liefste Zus, voor zoveel liefde?
Heb ik je ooit echt bedankt en verteld, hoeveel dat voor me betekende? Daardoor bracht je God’s aanwezigheid onmiddellijk terug in mijn leven. DANK JE.
Mijn kinderen waren de reden voor me om op te staan in de ochtend. Ik zette ‘praise en worship’ muziek aan in de auto, moedig fluisterend aan God – ik zal Uw naam loven, wat er ook gebeurt, en vervolgens de hele weg naar werk huilen, terwijl ik probeerde de lofliederen mee te zingen.
Werk had zijn eigen vreemde moeilijkheden. We zijn in een open plan kantoor en de radio speelt op de achtergrond – zachtjes – maar het is er. Als je ooit met iemand gesproken hebt die door moeilijke tijden gaat – zullen ze je vertellen hoe verschrikkelijk moeilijk het is om naar muziek te luisteren. De teksten van de meeste liederen zijn liefdesliedjes , of verdrietige liedjes, of liedjes die je ergens aan herinneren.
Later – ik was zo dankbaar voor die radio – werd ik immuun daartegen – anders, hoe lang zou het duren voordat ik weer naar muziek zou kunnen luisteren?
Winkelen was weer een andere nachtmerrie. Ik voelde ‘anders’. Ik voelde alsof ik niet langer behoorde tot een eenheid. Ik had nooit bewust gedacht, dat ik deel was van een eenheid, maar nu, in de afwezigheid daarvan – werd ik me terdege bewust van die gedachte. Ik behoorde nu tot een andere klasse, een alleenstaande vrouw, een in de steek gelaten vrouw, een persoon die op de vuilnishoop van het leven is gegooid – gemerkt – niet goed genoeg. Het voelde alsof het op mijn gezicht te lezen was.
En waar ik om me heen keek, zag ik gelukkige paartjes, hand in hand. Ik dacht – waarom hebben ze dat voor elkaar gekregen, en ik niet. Ik zag niet de mensen die alleen waren, of de mensen die samen liepen, maar eigenlijk alleen waren. Ik zag niet (zoals ik nu doe) dat niet iedereen een band heeft – een ‘gelukkig’ paar is. Ik zag de saamhorigheid van mensen en ik miste dat.
De eerste keer dat ik boodschappen ging doen werd ik helemaal overrompeld door de gang met deodoranten. Ik stond stil bij de deodorant voor mannen en dacht: ik kocht dat altijd voor hem, en nu zal ik het nooit meer kopen voor hem….
Ik leerde dat alles wat je voor het eerst alleen moet doen, het moeilijkste was. Herhaaldelijk luisteren naar de radio, regelmatig boodschappen doen – dat alles werd gemakkelijker naarmate ik anders ging denken.
Over de deodorant dacht ik – wel, Prof, je moet je eigen deodorant nu kopen – ik spaar een beetje geld. Over de paartjes in de winkel, begon ik te denken – hoeveel zijn er werkelijk gelukkig, hoeveel zijn eerlijk tegen elkaar . Door dit te denken bracht mij tot de volgende gedachte: men weet nooit echt wat er schuil gaat onder de oppervlakte.
Sunday, September 27, 2009
De verhuizing
De prof verhuisde op 24 Februari 2007 – tot op de dag, 2 maanden nadat hij me verteld had dat er iemand anders was. De dag is een vervaagd beeld geworden.
De kinderen hielpen de Prof met inpakken, maar zonder veel enthousiasme.
Ik probeerde gewoon door te gaan met mijn leven. Eerst ging ik naar de gym – vreemd om te doen als je man waarmee je bijna 17 getrouwd bent geweest, gaat vertrekken. Maar het voelde beter om weg te zijn van alles en het niet te zien ‘gebeuren’. Na de gym ging ik op de koffie bij Mam en Dad, voordat ik naar huis ging om voor iedereen lunch te maken. Ik slaagde er zelfs in om vriendelijk te wezen tegen de Prof en zei hem dat hij meenemen kon wat hij wilde – maar hij zei dat hij geen ‘gaten’ in het huis wilde achterlaten. Ik noem dit, omdat enige maanden later kwam hij terug om een groot waterfontein in mijn tuin op te halen, wat een groot aanzienlijk ‘gat’ achterliet.
De avond vóór de verhuizing, had Arno me gevraagd – maar waarom gaat Papa weg. Ik zei tegen hem ,” ik weet het niet schat, hij is niet erg gelukkig met mij”. Zijn ogen werden heel groot, hij sloeg zijn armen om me heen en zei – Maar ik ben zo gelukkig met jou (een heel goede, onschuldige kleine spiegel).
De Prof vertrok om 2 uur (ik geloof dat hij alleen een beetje kleding had ingepakt en het bed van zijn Oma). Hij vergat iets, kwam weer terug en liep opnieuw de oprit af. Een heel vreemde gewaarwording: hij stond onderaan bij het hek, voor een hele lange tijd, te staren naar Marielle en mij die op de veranda zaten. Ik vroeg me af waar hij aan dacht, dacht hij mischien aan spijt? (hij vertelde me later dat hij gewoon een enorme opluchting voelde).
Vrienden stortten hun liefde uit over onze familie. Ze brachten een maaltijd, bloemen en iemand anders kwam een middag bij me zitten. Wow – wat een zegeningen.
Zondag in kerk was moeilijk. Ik was de meeste tijd in tranen. Zoveel mensen kwamen me troosten. Elk op hun eigen manier. Mike zei, dat hij wenste dat hij inspirerende woorden kon vinden, Andrea zei – als je ooit iemand nodig hebt om met je mee te gaan naar de film – IK ben diegene. Sommige mensen raakten me gewoon even aan, anderen baden met mij.
Over het geheel genomen, leek iedereen zich bewust van onze situatie en iedereen was even verbijsterd.
Dit waren mijn herinneringen van die tijd. De dagen die volgden, zijn allemaal samengegooid in een vreemde mengeling van verdriet en opluchting. De opluchting was verrassend. Ik denk dat het te maken had met de spanning die verdwenen was.
We waren een weg ingeslagen, alhoewel het niet de weg was die ik gekozen had – tenminste was dit beter dan niemansland. Het constante gevoel om aan iemands’ verwachtingen te moeten voldoen – was weg. DAT maakte een groot verschil in mijn leven.
De kinderen hielpen de Prof met inpakken, maar zonder veel enthousiasme.
Ik probeerde gewoon door te gaan met mijn leven. Eerst ging ik naar de gym – vreemd om te doen als je man waarmee je bijna 17 getrouwd bent geweest, gaat vertrekken. Maar het voelde beter om weg te zijn van alles en het niet te zien ‘gebeuren’. Na de gym ging ik op de koffie bij Mam en Dad, voordat ik naar huis ging om voor iedereen lunch te maken. Ik slaagde er zelfs in om vriendelijk te wezen tegen de Prof en zei hem dat hij meenemen kon wat hij wilde – maar hij zei dat hij geen ‘gaten’ in het huis wilde achterlaten. Ik noem dit, omdat enige maanden later kwam hij terug om een groot waterfontein in mijn tuin op te halen, wat een groot aanzienlijk ‘gat’ achterliet.
De avond vóór de verhuizing, had Arno me gevraagd – maar waarom gaat Papa weg. Ik zei tegen hem ,” ik weet het niet schat, hij is niet erg gelukkig met mij”. Zijn ogen werden heel groot, hij sloeg zijn armen om me heen en zei – Maar ik ben zo gelukkig met jou (een heel goede, onschuldige kleine spiegel).
De Prof vertrok om 2 uur (ik geloof dat hij alleen een beetje kleding had ingepakt en het bed van zijn Oma). Hij vergat iets, kwam weer terug en liep opnieuw de oprit af. Een heel vreemde gewaarwording: hij stond onderaan bij het hek, voor een hele lange tijd, te staren naar Marielle en mij die op de veranda zaten. Ik vroeg me af waar hij aan dacht, dacht hij mischien aan spijt? (hij vertelde me later dat hij gewoon een enorme opluchting voelde).
Vrienden stortten hun liefde uit over onze familie. Ze brachten een maaltijd, bloemen en iemand anders kwam een middag bij me zitten. Wow – wat een zegeningen.
Zondag in kerk was moeilijk. Ik was de meeste tijd in tranen. Zoveel mensen kwamen me troosten. Elk op hun eigen manier. Mike zei, dat hij wenste dat hij inspirerende woorden kon vinden, Andrea zei – als je ooit iemand nodig hebt om met je mee te gaan naar de film – IK ben diegene. Sommige mensen raakten me gewoon even aan, anderen baden met mij.
Over het geheel genomen, leek iedereen zich bewust van onze situatie en iedereen was even verbijsterd.
Dit waren mijn herinneringen van die tijd. De dagen die volgden, zijn allemaal samengegooid in een vreemde mengeling van verdriet en opluchting. De opluchting was verrassend. Ik denk dat het te maken had met de spanning die verdwenen was.
We waren een weg ingeslagen, alhoewel het niet de weg was die ik gekozen had – tenminste was dit beter dan niemansland. Het constante gevoel om aan iemands’ verwachtingen te moeten voldoen – was weg. DAT maakte een groot verschil in mijn leven.
Saturday, September 26, 2009
God's broeikas
De dag voordat de Prof ons zou verlaten, besefte ik dat ik het de kinderen zelf zou moeten vertellen. DAT maakte me zo kwaad. Ik vond dat het zijn probleem was en ook zijn verantwoordelijkheid.
Maar de counselor van de kinderen zei, dat het een te groot trauma zou wezen, om hen op dezelfde dag te vertellen DAT hij zou weggaan EN zijn werkelijke vertrek. We hadden de kinderen al van te voren moeten voorbereiden (maar hoe in vredesnaam ‘bereid je kinderen voor’ voor zoiets – en gooi je hen in hetzelfde ‘niemansland’ waar ik me in bevond?). We besloten om hen niet te vertellen van Cream Puff. Dat zou eenvoudigweg te veel informatie wezen!
Ik was aanvankelijk zeer geschokt dat ik degene was die het moest vertellen, maar besefte dat het uiteindelijk een zegen was. Het gaf mij de bevoegdheid – liet me voor de eerste keer in controle zijn van de situatie – in plaats van een slachtoffer te wezen die een doodsvonnis krijgt.
We hadden ‘s middags naar Odyssey geluisterd (dit is een kinderprogramma op de radio waarnaar we elke dag luisterden). Het eindigde met – “ Mijn plan met jullie staat vast – spreekt de Heer. Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk: ik zal je een hoopvolle toekomst geven”. (Jer 29:11). “Als je niet weet wat er met je familie gebeurt, maak je geen zorgen – God heeft een goed plan “ zei de omroeper.
WOW. Ik zou dit later gebruiken om hen te troosten.
Ik had alleen Marielle en Arno (resp. 10 en 8 destijds) bij me bij de counselor. Ze zei tegen me dat ze me zou helpen. Zij praatte en ik observeerde. Ik geloof niet dat ik ooit die onschuldige gezichtjes zal vergeten. Alletwee knikten ze beleefd tegen de counselor, het leek alsof ze hen net een ‘sprookje’ had verteld. Ik besefte dat ze er geen idee van hadden wat er gaande was. Ze begrepen de woorden, maar niet de gevolgen.
Ik moest het toen Marinda (13 destijds) zelf vertellen. Haar hele gezicht trok samen en ze schudde haar hoofd – “nee, nee, nee – je hebt me altijd gezegd dat het gezin een broeikas is van God. Hij zal dit niet laten gebeuren – we zijn nog niet groot genoeg.” Ze ging verder – “OK, we zullen hem laten gaan en dan heel hard bidden, dan zal God hem terugbrengen”.
Ik legde haar uit dat God niet inmengt met vrije wil. God zal de keuzes van Papa respecteren. “Wel, wat als één van ons erg ziek wordt”, vroeg ze. Ik zei, als DAT zou werken, zou ik me beschikbaar stellen – maar dit is ook niet de wijze waarop God werkt.
We spraken een lange tijd. En heel gauw kwamen we op een punt dat ze me hielp met Marielle en Arno – die prompt begonnen te huilen toen ze Marinda’s emoties zagen.
Die trip naar huis moet het moeilijkste geweest zijn wat ik ooit in mijn leven gedaan heb. We huilden de hele weg naar huis. Ik zei – “houd handen vast, Jesus houdt mijn andere hand. We zijn nu sterk – zoals een ketting en niets kan ons breken”. We baden toen we thuiskwamen en daarna zou de Prof de kinderen uitnemen voor de avond – dit was het voorstel van de counselor.
Hij was erg boos op me over de emotionele toestand van de kinderen. Wat heb je met hen gedaan? – vroeg hij mij. (ja, ja – dacht ik –hetzelfde heb ik van jou gedacht). Hij had niet de moed om hen te vertellen dat hij zou vertrekken, laat staan om te vertellen van Cream Puff. Ik zat ermee, en nu was het mijn fout dat ze van streek waren. HELLO?
Voordat ze weggingen zei ik tegen de kinderen – “Ik houd zoveel van jullie – stop dat in jullie harten, haal het er uit en kijk er naar, wanneer de dingen heel slecht gaan” (Ja – zei Arno – en gooi de sleutel weg! Die schat – hij bedoelde ermee dat die gedachte nooit verloren zou gaan).
De Prof nam de kinderen naar de top van de universiteit en ze keken naar de lichtjes van de stad.
Maar de counselor van de kinderen zei, dat het een te groot trauma zou wezen, om hen op dezelfde dag te vertellen DAT hij zou weggaan EN zijn werkelijke vertrek. We hadden de kinderen al van te voren moeten voorbereiden (maar hoe in vredesnaam ‘bereid je kinderen voor’ voor zoiets – en gooi je hen in hetzelfde ‘niemansland’ waar ik me in bevond?). We besloten om hen niet te vertellen van Cream Puff. Dat zou eenvoudigweg te veel informatie wezen!
Ik was aanvankelijk zeer geschokt dat ik degene was die het moest vertellen, maar besefte dat het uiteindelijk een zegen was. Het gaf mij de bevoegdheid – liet me voor de eerste keer in controle zijn van de situatie – in plaats van een slachtoffer te wezen die een doodsvonnis krijgt.
We hadden ‘s middags naar Odyssey geluisterd (dit is een kinderprogramma op de radio waarnaar we elke dag luisterden). Het eindigde met – “ Mijn plan met jullie staat vast – spreekt de Heer. Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk: ik zal je een hoopvolle toekomst geven”. (Jer 29:11). “Als je niet weet wat er met je familie gebeurt, maak je geen zorgen – God heeft een goed plan “ zei de omroeper.
WOW. Ik zou dit later gebruiken om hen te troosten.
Ik had alleen Marielle en Arno (resp. 10 en 8 destijds) bij me bij de counselor. Ze zei tegen me dat ze me zou helpen. Zij praatte en ik observeerde. Ik geloof niet dat ik ooit die onschuldige gezichtjes zal vergeten. Alletwee knikten ze beleefd tegen de counselor, het leek alsof ze hen net een ‘sprookje’ had verteld. Ik besefte dat ze er geen idee van hadden wat er gaande was. Ze begrepen de woorden, maar niet de gevolgen.
Ik moest het toen Marinda (13 destijds) zelf vertellen. Haar hele gezicht trok samen en ze schudde haar hoofd – “nee, nee, nee – je hebt me altijd gezegd dat het gezin een broeikas is van God. Hij zal dit niet laten gebeuren – we zijn nog niet groot genoeg.” Ze ging verder – “OK, we zullen hem laten gaan en dan heel hard bidden, dan zal God hem terugbrengen”.
Ik legde haar uit dat God niet inmengt met vrije wil. God zal de keuzes van Papa respecteren. “Wel, wat als één van ons erg ziek wordt”, vroeg ze. Ik zei, als DAT zou werken, zou ik me beschikbaar stellen – maar dit is ook niet de wijze waarop God werkt.
We spraken een lange tijd. En heel gauw kwamen we op een punt dat ze me hielp met Marielle en Arno – die prompt begonnen te huilen toen ze Marinda’s emoties zagen.
Die trip naar huis moet het moeilijkste geweest zijn wat ik ooit in mijn leven gedaan heb. We huilden de hele weg naar huis. Ik zei – “houd handen vast, Jesus houdt mijn andere hand. We zijn nu sterk – zoals een ketting en niets kan ons breken”. We baden toen we thuiskwamen en daarna zou de Prof de kinderen uitnemen voor de avond – dit was het voorstel van de counselor.
Hij was erg boos op me over de emotionele toestand van de kinderen. Wat heb je met hen gedaan? – vroeg hij mij. (ja, ja – dacht ik –hetzelfde heb ik van jou gedacht). Hij had niet de moed om hen te vertellen dat hij zou vertrekken, laat staan om te vertellen van Cream Puff. Ik zat ermee, en nu was het mijn fout dat ze van streek waren. HELLO?
Voordat ze weggingen zei ik tegen de kinderen – “Ik houd zoveel van jullie – stop dat in jullie harten, haal het er uit en kijk er naar, wanneer de dingen heel slecht gaan” (Ja – zei Arno – en gooi de sleutel weg! Die schat – hij bedoelde ermee dat die gedachte nooit verloren zou gaan).
De Prof nam de kinderen naar de top van de universiteit en ze keken naar de lichtjes van de stad.
Thursday, September 24, 2009
Niemansland
De Prof had besloten om weg te gaan. Hij besloot dit op mijn verjaardag, maar zou tot het einde van de maand bij ons blijven wonen. Yug. Het voelt alsof je woont in je huis, met een persoon die overleden is.
Dus we worstelden door Februari heen. Het was een verschrikkelijk niemansland. Je kunt niet voorwaarts, evenmin achteruit.
Op 20 Februari schreef ik een heel mooi en krachtig stuk in mijn dagboek.
De hele tijd had ik naar de nonsens van de Prof geluisterd en was grotendeels stil gebleven. Maar van binnen was het niet stil. Ik was bezig om dingen in mijn hoofd te sorteren en maakte bezwaar tegen jaren van slechte behandeling. Ik adresseerde het aan de Prof in mijn dagboek (nee – hij heeft het nooit gelezen – hij was al weg voordat ik het aan hem kon geven. Maar het was in ieder geval voor mezelf bedoeld):
20 Februari 2007.
Vandaag wil ik iets heel anders doen. Ik wil beginnen om de leugens die me werden verteld over mezelf, te weerleggen. Ik wil weer goed en volwaardig worden. Ik wil als persoon gewaardeerd worden. Een deel van dat proces is het herkennen van de leugens en het te vervangen met de waarheid.
Professor, je zei me in December – je kwam laat thuis omdat er niets was waarvoor je thuis kon komen. Je jokt Meneer!
Ik keek naar het huis vanavond, terwijl de duisternis viel, ik stond in gedachten bij het hek en keek naar binnen. Dit is wat ik zag:
Een verlicht huis, licht achter elk venster. De ramen zijn open – het is een warme avond. De geur van voedsel zweeft in de lucht. Er is gelach van kinderen rondom, tranen van kinderen als we worstelen met het huiswerk, het zoete gemurmur van ons avondgebed om de eettafel: een schatkist in elk gezicht rond de tafel.
Later hoor ik badwater lopen en gelach, wanneer Marielle en Arno besluiten om samen een bubble bad te nemen. Tjonge, wat was het een troep toen ze klaar waren, maar tjonge, hun harten waren blij en gelukkig toen ze elkaar omhelsden en welterusten wensten.
De strijkplank stond er nog, getuige van de schone kleren, gestreken met liefde en opgehangen in de kast van elke persoon.
Maar jij was niet hier om het allemaal te zien. Je kwam te laat om die kostbare dingen van de dag te zien. Je maaltijd moest opgewarmd worden, in een keuken die volstond met servies wat nog niet opgeruimd was. Je ziet de natte badkamervloer, maar niet de blije gezichten, je ziet een echtgenote die moe is – niet het goede werk wat uit haar handen vloeide. Je kent mijn verhalen van vandaag niet – je bent opgesloten in deze vreemde nieuwe wereld die je voor jezelf gekozen hebt.
Of je ooit tevoorschijn zal komen, is een vraag die ik niet kan beantwoorden. Ik weet alleen, dat je vanavond, zoals zovele avonden, het punt gemist hebt, je hebt de kostbaarheid van je lieve familie gemist, je koos ervoor om het niet te zien, je koos ervoor om te zeggen: er is niets om voor naar huis te komen.
Ik zal het laatste woord hebben – je bent verkeerd en daarom probeer je om mij ook verkeerd te maken. Maar binnen in me woont de wijsheid van de Almachtige, de Schepper van het heelal. Hij heeft mijn hart gevuld met zang en mijn geest met de waarheid. Hij heeft gezegd: Jij bent mijn dierbare dochter – goed gedaan.
Vandaag zag ik een traan in het oog van mijn dierbare dochter, terwijl ze moeite had om haar angsten te uiten. Ze weet nog niet hoe om het in woorden uit te drukken, dat ze bang is dat je zal vertrekken – maar haar hart kent reeds de waarheid. Vandaag zag ik de eerste tranen van een hart dat bezig is te breken.
Morgen ga ik verder met deze oefening. Ik zal schrijven over 16 jaar die ‘ik verknoeid heb’, over een goede moeder zijn, maar niet een goede vrouw, over jouw woorden die zeggen – Ik houd niet meer van je, Ik houd van een ander. In elk geval zal ik het laatste woord hebben, hoewel je het misschien nooit zult lezen. Geeft niet. Het is voor mezelf – zodat ik het kan begrijpen.
Dus we worstelden door Februari heen. Het was een verschrikkelijk niemansland. Je kunt niet voorwaarts, evenmin achteruit.
Op 20 Februari schreef ik een heel mooi en krachtig stuk in mijn dagboek.
De hele tijd had ik naar de nonsens van de Prof geluisterd en was grotendeels stil gebleven. Maar van binnen was het niet stil. Ik was bezig om dingen in mijn hoofd te sorteren en maakte bezwaar tegen jaren van slechte behandeling. Ik adresseerde het aan de Prof in mijn dagboek (nee – hij heeft het nooit gelezen – hij was al weg voordat ik het aan hem kon geven. Maar het was in ieder geval voor mezelf bedoeld):
20 Februari 2007.
Vandaag wil ik iets heel anders doen. Ik wil beginnen om de leugens die me werden verteld over mezelf, te weerleggen. Ik wil weer goed en volwaardig worden. Ik wil als persoon gewaardeerd worden. Een deel van dat proces is het herkennen van de leugens en het te vervangen met de waarheid.
Professor, je zei me in December – je kwam laat thuis omdat er niets was waarvoor je thuis kon komen. Je jokt Meneer!
Ik keek naar het huis vanavond, terwijl de duisternis viel, ik stond in gedachten bij het hek en keek naar binnen. Dit is wat ik zag:
Een verlicht huis, licht achter elk venster. De ramen zijn open – het is een warme avond. De geur van voedsel zweeft in de lucht. Er is gelach van kinderen rondom, tranen van kinderen als we worstelen met het huiswerk, het zoete gemurmur van ons avondgebed om de eettafel: een schatkist in elk gezicht rond de tafel.
Later hoor ik badwater lopen en gelach, wanneer Marielle en Arno besluiten om samen een bubble bad te nemen. Tjonge, wat was het een troep toen ze klaar waren, maar tjonge, hun harten waren blij en gelukkig toen ze elkaar omhelsden en welterusten wensten.
De strijkplank stond er nog, getuige van de schone kleren, gestreken met liefde en opgehangen in de kast van elke persoon.
Maar jij was niet hier om het allemaal te zien. Je kwam te laat om die kostbare dingen van de dag te zien. Je maaltijd moest opgewarmd worden, in een keuken die volstond met servies wat nog niet opgeruimd was. Je ziet de natte badkamervloer, maar niet de blije gezichten, je ziet een echtgenote die moe is – niet het goede werk wat uit haar handen vloeide. Je kent mijn verhalen van vandaag niet – je bent opgesloten in deze vreemde nieuwe wereld die je voor jezelf gekozen hebt.
Of je ooit tevoorschijn zal komen, is een vraag die ik niet kan beantwoorden. Ik weet alleen, dat je vanavond, zoals zovele avonden, het punt gemist hebt, je hebt de kostbaarheid van je lieve familie gemist, je koos ervoor om het niet te zien, je koos ervoor om te zeggen: er is niets om voor naar huis te komen.
Ik zal het laatste woord hebben – je bent verkeerd en daarom probeer je om mij ook verkeerd te maken. Maar binnen in me woont de wijsheid van de Almachtige, de Schepper van het heelal. Hij heeft mijn hart gevuld met zang en mijn geest met de waarheid. Hij heeft gezegd: Jij bent mijn dierbare dochter – goed gedaan.
Vandaag zag ik een traan in het oog van mijn dierbare dochter, terwijl ze moeite had om haar angsten te uiten. Ze weet nog niet hoe om het in woorden uit te drukken, dat ze bang is dat je zal vertrekken – maar haar hart kent reeds de waarheid. Vandaag zag ik de eerste tranen van een hart dat bezig is te breken.
Morgen ga ik verder met deze oefening. Ik zal schrijven over 16 jaar die ‘ik verknoeid heb’, over een goede moeder zijn, maar niet een goede vrouw, over jouw woorden die zeggen – Ik houd niet meer van je, Ik houd van een ander. In elk geval zal ik het laatste woord hebben, hoewel je het misschien nooit zult lezen. Geeft niet. Het is voor mezelf – zodat ik het kan begrijpen.
Wednesday, September 23, 2009
Het wonder van spiegels
Eén van mijn verwachtingen van een huwelijk was, om ‘gekoesterd’ te worden. Ik zei dat zelfs af en toe bij gelegenheid tegen de Prof. Zijn antwoord was altijd: Jij wilt niet gekoesterd worden. Als dat het geval zou wezen, zou je meer je best doen om het mij naar de zin te maken. Je zou je haar laten groeien, make up gebruiken, sexy kleding dragen (ja ja, ik draag normaalweg vodden) en nog meer dingen die ik niet eens meer kan herinneren – gelukkig maar.
Dus – om ‘gekoesterd’ te worden was niet onvoorwaardelijk? Mijn idee daarover is, dat je mensen koestert omdat ze speciaal zijn. Ze hoeven zich niet in allerlei bochten te wringen om die status te bereiken. Om gekoesterd te worden heeft niets te maken met wat er gaande is met het uiterlijk van een persoon – het is hun hart die je waardeert.
De Prof zag het niet op deze manier. Voor hem was het een instrument om mij te manipuleren om te doen wat hij wilde. Als ik die doelstellingen had nagestreefd – zou hij de doelpalen verzet hebben met de tijd?? Hoor ik je zeggen – NATUURLIJK? Oh wat een fijn lezerspubliek ben je.
Eén van de kostbare dingen die ik geleerd heb van God is, dat hij spiegels plaatst in ons leven. Hij doet dit door middel van mensen, die weerspiegelen wat HIJ van ons denkt.
In mijn leven, draaide ik om en zag één spiegel met negatieve beelden van mij, terugkaatsen naar mezelf. Toen ik verder keek zag ik vele andere spiegels, die een totaal ander beeld gaven van mij. Ik zag daarin, de koestering die ik wilde hebben van een man die het niet KON geven. In de ogen van Nan zag ik de blijheid als ik op bezoek kwam, in een vriendin, de tranen van verdriet als ze me omarmde, in mijn ouder’s ogen zag ik een trots over hoe ik het allemaal bij elkaar hield, en in de ogen van mijn kinderen – de liefde die zei – het kan me niet schelen welke lengte je haren zijn.
Is het misschien mogenlijk dat de spiegel van de Prof, waarin ik zo lang en zo diep gekeken had, gekraakt was?
David Riddell (bekende counselor, spreker, schrijver – meer over deze wonderlijke man in toekomstige blogs) zegt: als we in een gebarsten spiegel kijken (een gebroken persoon), en we niet beseffen dat het gebroken is, dan nemen wijzelf die barst over.
Deze gedachte is zo intens – daar moet men even verder over nadenken.
Dus ik had vele dingen geïnternaliseerd omdat ik in het begin niet beseft had op hoeveel plaatsen deze spiegel gebarsten was.
Heb jij nagedacht wat de spiegels in jouw leven tegen je zeggen? Kijk je in de juiste spiegel? Vind uit waar jouw ‘spiegels’ hun ideeën krijgen. Zijn ze betrouwbaar, goede mensen? De keuze is aan jou in welke spiegel je wilt kijken. Ik koos de spiegels van de vele mensen die van me houden, boven de enigste gebarste spiegel.
Ik wil eindigen met het einde van de vorige post: Onthoud je dat de Prof gezegd had dat ik niet een goede echtgenote geweest was voor meer dan 16 jaar?
Ik liep naar de spiegel die ik vertrouw, een ‘spiegel’ die me koestert, mijn lieve (huidige) echtgenoot. Zijn woorden waren: Je bent een fantastische echtgenote, and ik ervaar de beste tijd van mijn leven nu…..
Ik kies om deze spiegel te geloven. Ik weet waar hij zijn ideeën krijgt, ik ken zijn waardes en normen.
Dank je schat, ik ervaar ook de beste tijd van mijn leven nu..
Dus – om ‘gekoesterd’ te worden was niet onvoorwaardelijk? Mijn idee daarover is, dat je mensen koestert omdat ze speciaal zijn. Ze hoeven zich niet in allerlei bochten te wringen om die status te bereiken. Om gekoesterd te worden heeft niets te maken met wat er gaande is met het uiterlijk van een persoon – het is hun hart die je waardeert.
De Prof zag het niet op deze manier. Voor hem was het een instrument om mij te manipuleren om te doen wat hij wilde. Als ik die doelstellingen had nagestreefd – zou hij de doelpalen verzet hebben met de tijd?? Hoor ik je zeggen – NATUURLIJK? Oh wat een fijn lezerspubliek ben je.
Eén van de kostbare dingen die ik geleerd heb van God is, dat hij spiegels plaatst in ons leven. Hij doet dit door middel van mensen, die weerspiegelen wat HIJ van ons denkt.
In mijn leven, draaide ik om en zag één spiegel met negatieve beelden van mij, terugkaatsen naar mezelf. Toen ik verder keek zag ik vele andere spiegels, die een totaal ander beeld gaven van mij. Ik zag daarin, de koestering die ik wilde hebben van een man die het niet KON geven. In de ogen van Nan zag ik de blijheid als ik op bezoek kwam, in een vriendin, de tranen van verdriet als ze me omarmde, in mijn ouder’s ogen zag ik een trots over hoe ik het allemaal bij elkaar hield, en in de ogen van mijn kinderen – de liefde die zei – het kan me niet schelen welke lengte je haren zijn.
Is het misschien mogenlijk dat de spiegel van de Prof, waarin ik zo lang en zo diep gekeken had, gekraakt was?
David Riddell (bekende counselor, spreker, schrijver – meer over deze wonderlijke man in toekomstige blogs) zegt: als we in een gebarsten spiegel kijken (een gebroken persoon), en we niet beseffen dat het gebroken is, dan nemen wijzelf die barst over.
Deze gedachte is zo intens – daar moet men even verder over nadenken.
Dus ik had vele dingen geïnternaliseerd omdat ik in het begin niet beseft had op hoeveel plaatsen deze spiegel gebarsten was.
Heb jij nagedacht wat de spiegels in jouw leven tegen je zeggen? Kijk je in de juiste spiegel? Vind uit waar jouw ‘spiegels’ hun ideeën krijgen. Zijn ze betrouwbaar, goede mensen? De keuze is aan jou in welke spiegel je wilt kijken. Ik koos de spiegels van de vele mensen die van me houden, boven de enigste gebarste spiegel.
Ik wil eindigen met het einde van de vorige post: Onthoud je dat de Prof gezegd had dat ik niet een goede echtgenote geweest was voor meer dan 16 jaar?
Ik liep naar de spiegel die ik vertrouw, een ‘spiegel’ die me koestert, mijn lieve (huidige) echtgenoot. Zijn woorden waren: Je bent een fantastische echtgenote, and ik ervaar de beste tijd van mijn leven nu…..
Ik kies om deze spiegel te geloven. Ik weet waar hij zijn ideeën krijgt, ik ken zijn waardes en normen.
Dank je schat, ik ervaar ook de beste tijd van mijn leven nu..
Subscribe to:
Posts (Atom)