BLOGGERSDROOGTE (heden)

Ha Ha – Dankje Zelda voor je titel idee.

Nee, ik heb geen blogger droogte – maar een vakantie. Yep, we gingen naar Pennington (Zuidkust) – met 5 kinderen. Ik ben nu zo onmatig trots op mezelf, ik ben er helemaal vol van. Weet je wat het betekent om met 5 kinderen op vakantie te gaan?

Wel, om te beginnen betekent het dat de accomodatie waar je heen gaat, groot genoeg moet wezen, je auto en aanhangwagen moeten groot genoeg wezen om iedereen en alle spullen mee te nemen…. En waarschijnlijk het allerbelangrijkste ……… je bestelt geen take aways als er 5 kinderen met je meegaan!!! Dus…..je maakt eten, eten en nog meer eten.

We hadden zulk fantastisch weer en waren in een huis, 350 meter van het strand. Elke ochtend, wanneer de ogen open gingen – was de eerste vraag ( X 5): wanneer gaan we naar het strand. De tweede vraag (ook X 5): wat eten we en wanneer!

Eric (nu 5 jaar oud) kon niet geloven dat al dit zand er allemaal voor hem was om in te spelen. De eerste dag wachtte hij ongeduldig op mij om het pakje met emmer en schop open te maken en eindelijk flapte hij er uit: “ Schiet op Tante Yvonne, voordat de zee mij vergeet!”

Het was enorm leuk om te zien hoe de kinderen van dit avontuur genoten. Voor Werner en mij was het ook een zeer grote mijlpaal. We hadden de kinderen beloofd dat we hen op een Zee Vakantie zouden nemen, toen we trouwden. Dus – dit was het houden van een belofte …..een erg mooie.
Zal een paar foto’s posten morgen.

MIJN VADER'S VRIENDIN'S X MAN.

Werner vroeg me niet ten huwelijk, die eerste avond toen we het nieuws hoorden van zijn scheiding. Hij nam me uit voor dinner, 2 dagen na zijn verjaardag en vroeg me toen tamelijk onverwachts, terwijl we in ons favourite cafe restaurant zaten.

Dus, zal je met me trouwen? Op de één of andere manier begreep ik het niet – net zoals destijds met de bloemen. Ik dacht dat hij het over die dag had dat hij me quasi gevraagd had om met hem te trouwen. Dus hij moest de vraag herhalen.
Toen ik het eindelijk BEGREEP – borrelde ik eruit – JA,ja, ja….ingeval hij van mening zou veranderen.

Dus onze ‘voor de grap’ huwelijksdatum, werd een vaste datum.

Een paar dagen later vertelde Arno tegen zijn klas – als zijn ‘nieuws’ item – dat zijn moeder ging hertrouwen.
Oh, met wie ging ze trouwen? – wilden ze allemaal weten.
Hij dacht eventjes na en kwam met dit slimme antwoord: Mijn vader’s vriendin’s X man.

Hallo… ze konden deze puzzelstukjes niet in elkaar zetten. Arno zal wel een leugen vertellen. Dus….de juf stond die middag op me te wachten toen ik naar binnenreed om hem op te halen.

Is het waar – je trouwt met de vader’s vriendin’s X man?
Mmmmm – ik vraag me af hoeveel ze had moeten oefenen om dat te zeggen.
En vanaf toen begon ik in de gaten te krijgen hoe leuk het was om de mensen te vertellen met wie ik ging trouwen. Er is dit moment van ‘open mond’, een moment van ongeloof, je kunt zien hoe de wielen in hun hoofd beginnen te draaien en ten slotte het idee van: hoe heb je DAT voor elkaar gekregen!

DE VRAAG

Als ik er al over in de war gezeten had of de kinderen Werner zouden accepteren – ik maakte me voor niets zorgen. Werner had tegen me gezegd – die dag dat we voor de grap een huwelijksdatum vaststelden – om hen hun gang te laten gaan – ze zouden ‘aan boord komen’ in hun eigen tijd.

In December 2007 (slechts 1 jaar vanaf het moment dat de nonsens begon) , vroegen de kinderen openlijk aan Werner: “Dus… Ga je onze moeder vragen om met je te trouwen?”

Hoe die verandering van houding kwam – ik weet het niet. Zoals ik al eerder heb gezegd – we begonnen allemaal aan hem te wennen.

Maar – In December 2007 was de scheiding van Werner er nog niet door. Dus zijn standaard antwoord was – “nee, dat kan ik niet – ik ben nog steeds een getrouwde man”.

Uiteindelijk was het door Marielle dat we te horen kwamen dat de scheiding van Werner doorgegaan was. Diverse keren was het heen en weer gegaan tussen de advokaten, regelingen etc. Een zeer stressvolle tijd. We wilden niet dat de Prof en Cream Puff enige details van onze vriendschap te weten zouden komen – in het geval ze dat tegen ons zouden kunnen gebruiken.
Zoals het was – ze bleven zalig onwetend.

Dus op een avond, aan het einde van Maart 2008, belde Marielle ons op van het huis van haar vader, met de beroemde woorden: “ik denk dat Werner nu gescheiden is”.

Nu, dat was goed nieuws voor ons!

De vraag die de kinderen stelden, veranderde nu en werd meer veeleisend: “Dus Werner – WANNEER ga je onze moeder vragen om met je te trouwen?”

TEGEN-AANBOD

De Prof en Cream Puff, keken beiden uit naar een nieuwe job voor henzelf – en slaagden daarin. Tot op vandaag denken we dat de situatie op de universiteit voor hen te ongemakkelijk werd.

Dus, in dezelfde maand, gingen ze allebei weg.
Ik denk dat het een opluchting voor Werner was – de universiteit was weer zijn eigen domein.

Tegelijk met deze verandering, zei de Prof tegen me, dat hij de kinderen niet langer in de ochtend naar school kon brengen. Hij had me eerder ook al gedreigd – zei, dat als ik niet deed wat hij wilde – hij de kinderen niet langer naar school zou rijden.
Deze truc voor controle, had geen effect en ik zei koeltjes dat hij moest stoppen om mij te dreigen.

Deze keer echter, geloof ik niet dat het bedoeld was als een bedreiging – het was slechts het resultaat van zijn omstandigheden.
Ik zat tamelijk om ‘t hand. Ik vroeg hem voor suggesties om het probleem op te lossen en dit is wat hij voorstelde: hij zou de kinderen de ene dag brengen en ik de andere dag, Cream Puf zou hen ook een dag brengen en mijn ouders konden de andere 2 dagen voor hun rekening nemen.

Het is duidelijk dat dit een omslachtige en geen praktische regeling was.

Ik besloot om te gaan praten met de school, voor een mogenlijke oplossing. De eerste persoon die ik tegenkwam bij school was de receptioniste die daar werkt. Toen ik haar vroeg of er enige lift clubs waren bij school, hield ze even haar hoofd schuin en keek me een lange tijd aan.
“nou, waarom heb je dat nodig”? – vroeg ze uiteindelijk.

Ik legde mijn situatie uit.
“Nou…. Ik kan je helpen” –zei ze.

Dat antwoord kwam uit de hemel vallen. Ze woont ongeveer 1 km van mijn huis af, haar dochter gaat naar Marinda’s openbare Afrikaanse school en zelf werkt ze bij de private Engelse school waar de 2 jongere kinderen op dat moment waren. Waar op aarde zou ik een betere regeling kunnen krijgen?!

Dus, we maakten afspraken. Mijn ochtend problemen waren opgelost en eveneens werd ik bevrijd van de controle van de Prof, als het ware.

Ik regelde ook om Mrs G (de nieuwe lift dame) te betalen voor de dienst, zodat we een zakelijke overeenkomst hadden in tegenstelling tot een ‘gunst’ . Zij en ik waren allebei blij met deze regeling.

In feite, ze heeft dit gedurende de afgelopen 2 jaren gedaan met zulke betrouwbaarheid en opgeruimdheid – ik had niet beter kunnen wensen. Als ik cartoons zou kunnen tekenen, zou ik een kleine auto tekenen met kinderen die uitpuilen uit alle openingen en tassen die rondvliegen in de lucht – en een glimlachende wolk achter de auto. Deze voorstelling heb ik van Mrs G en haar auto, met alle kinderen erin.

Maar, het duurde niet lang voordat de Prof de kinderen begon te missen. Hij begon te vragen of hij de kinderen weer naar school kon brengen. Ik had medelijden met hem, maar in plaats van om gewoon ja te zeggen, legde ik het aan de kinderen voor.
Ze weigerden pertinent om deze nieuwe regeling te veranderen. Mrs G is altijd op tijd en vrolijk, ze vonden dat de Prof op verschilleden tijden kwam en hen onnodige stress gaf. Ze besloten unaniem dat ze dat niet in hun leven nodig hadden.

Ik zei gewoon tegen de Prof dat we de regeling niet konden veranderen.

Het gezeur begon en gaat door tot op de dag van vandaag. Het wordt erger aan het begin van elk jaar en dan wordt geleidelijk minder in de loop van het jaar. Ik heb steevast geweigerd om de regeling te veranderen – wilde bovendien niet weer onder de controle van de Prof komen. Ik zei hem netjes – dat Mrs G ook de extra inkomsten, die ze krijgt om de kinderen naar school te brengen, nodig had.
GROTE FOUT.

Aan het begin van dit jaar ging de Prof op een ochtend vroeg, naar mijn huis en ontmoette Mrs G, die de kinderen ophaalde. Hij liep naar haar toe en stelde zichzelf voor (totaal overbodig – Mrs G is de secretaresse van de school – ze kent alle ouders!).

“Ik geloof dat je het alleen voor het geld doet” zei hij.
Wow – dacht hij dat hij haar kon overreden door haar te beledigen?
“Ik bied je DUBBEL, om de kinderen NIET naar school te nemen”.

Nou…. Dit is in mijn opinie het allerlaagste punt dat hij kon bereiken. Nog erger dan het zoeken in mijn vuilnisbak!

En Mrs G? Nou, ze glimlachte beleefd en zei tegen hem, om het met mij te bespreken, aangezien haar regeling rechtstreeks met mij is.

Toen ik haar later diezelfde dag tegenkwam, schudde ze lachend haar vinger op naar me: “Je kunt liever maar vriendelijk tegen me wezen, ik krijg een tegenaanbod”.

MAGOEBASKLOOF

Magoebaskloof…..
Ik heb een vreemde liefdesaffaire en verbintenis met deze plaats. Mijn hart lijkt altijd terug te verlangen. Ik denk dat het komt van mijn jeugdherinneringen, van vakanties daar doorgebracht met mijn ouders en grootouders…. En de geheimzinnige mist die, vele dagen van het jaar dat gebied omringt. Het heeft een fascinatie, die ik niet kan uitleggen. Ik houd van de boswandelingen, de bergen, de stroompjes, het geluid van kettingzagen, die weerklinken door de bomen. Voor mij is het een sprookjesland, dat letterlijk tevoorschijn komt uit een woestijnachtig landschap.




Het maakt deel uit van het noordelijke puntje van de Drakensberg reeks en ligt niet ver van Tzaneen. Het gebied is vernoemd naar Chief Magoeba – die werd gedood door een niet nader genoemde Swazi huursoldaat. Om de blanke mannen (die ook jacht op hem maakten) te overtuigen dat de Chief echt dood was, onthoofden ze hem – om deze gruwelijke overwinning te bewijzen.

Het gebied heeft een rijke geschiedenis en kleurrijke figuren en heeft een schoonheid die je adem wegneemt.

Eén van de eerste dingen die ik deed toen de Prof wegging, was om een vakantie te boeken voor mijzelf en de kinderen. Ik wilde iets hebben om naar uit te kijken en om de kinderen te laten zien dat we nog steeds een leven van plezier konden hebben, zonder hun vader. Waar gingen we naar toe? Natuurlijk – MAGOEBASKLOOF.


Ik had die vakantie geboekt voor October 2007. Ik had mijn ouders gevraagd om mee te gaan en aangezien ik TomTom had om me in de juiste richting te leiden, was ik vol vertouwen dat dit een uitstekend idee was.

Ik vroeg Werner om op het huis te passen voor me en hij stemde graag toe.

Een vreemd dilemma kwam boven met dit voorstel. De kinderen – erg bezorgd over hun ‘spatie’ – vroegen vol afschuw aan Werner – WAAR ga je slapen – je kunt niet in onze bedden slapen. Lachend zei hij dat hij in mijn bed zou slapen. Nou, ze konden de logica daarvan inzien , maar ze moesten hard slikken om dat stukje informatie te verwerken.

Toen we daar op vakantie waren, knapte Werner mijn huis op. Hij repareerde dingen die al jaren gebroken waren – dingen waarvan ik dacht dat die niet meer gemaakt konden worden.
Hmmm – het blijkt dat hij een goede restaurateur van dingen is….en van mensen.
Hij deed veel ‘restauratie’ aan mij, restauratie aan de kinderen, restauratie aan ons oude huis – dat zo lang verwaarloosd was. Je zou kunnen zeggen dat de kinderen en ik ook te lijden hadden gehad van die verwaarlozing op een menselijk niveau.
We bloeiden allemaal op onder Werner’s humor en zijn kijk op het leven.

DE BLOEMEN

Mijn collega’s van werk waren zich bewust geworden dat er ‘iets aan de hand was’ in mijn leven. Hun vriendelijke zorg leidde tot heel wat plagen, vooral toen Werner opdaagde op een dag – totaal onverwachts – om bij mij te komen koffiedrinken.

En er gebeurde iets………als ik niet beter wist… zou ik gedacht hebben, dat Werner en mijn collega’s het samen afgesproken hadden. Echter – veel gebeurde gewoon bij toeval.

Werner deed iets wat hij nog nooit in zijn leven gedaan had (en lijkt vastbesloten om nooit meer te doen!)… hij stuurde bloemen!!!!! (oh, om eerlijk te zijn – hij zet vaak rozen op mijn nachtkastje – en aangezien rozen een speciale betekenis hebben van onze trouw ceremonie – zijn ze meer waardevol dan welke bloemen hij zou hebben gestuurd!)

De bloemen arriveerden op het moment dat ik het kantoor uitliep. Niet van gisteren, grepen de collega’s deze geweldige gelegenheid meteen aan – hi-jacked de kaart bij de bloemen, bliezen enkele ballonnen op en hingen de kaart met ballonnen aan het plafond.

Toen ik terugkwam in het kantoor en hun gezichten zag, wist ik dat er iets aan de hand was – en dacht – oh oh…meer plagerijen. TOEN zag ik de ballonnen en de kaart en begon ik te blozen. Overdonderd door al deze attentie – zag ik zelfs niet de bloemen die op mijn bureau stonden. Ik dacht slechts, dat de vrienden me plaagden over Werner. Het duurde een volle 5 minuten voordat ik de bloemen opmerkte en begon te beseffen dat dit meer was dan een ‘werk grap’.

Het toeval van dit alles was de ‘timing’. Het feit dat ik het kantoor uitliep op het moment dat de bloemen afgeleverd werden en gekoppeld met het vlugge reageren van mijn collega’s – ze maakten me totaal in de war over wat er aan de hand was en wie wat had gestuurd!!

Ik moest veel plagerijen verdragen na deze bloemen. Nog steeds brengen ze het feit naar voren dat ik niet meteen de bloemen gezien had.
Terugkijkend naar de foto, ben ik weer getroffen door de oplettendheid van de samenstelling: Narcissen! – Mijn lievelingsbloemen en ook de lievelingsbloemen van mijn Opa

EEN EIGEN PLEKJE

Eindlijk werd het huis dat Werner’s vriend gekocht had voor hem, beschikbaar. Ik schoot te hulp om zijn spullen te verhuizen. Dat was overal verspreid. Sommige van zijn meubels waren opgeslagen in het universiteitshuis, sommige op de flat en sommige bij zijn ouders.

We schilderden de nieuwe plek, hingen gordijnen op, pakten dozen uit en ontdekten een schat aan spullen die hij gekocht had - een aantal nieuwe - sommige kwamen uit zijn oude leven.

Op dat stadium zaten de kinderen midden in schoolexamentijd. Ze verkozen om de weekenden thuis bij mij te blijven – in tegenstelling tot naar de Prof. Ze vonden het moeilijk (nog steeds) om op de farm te leren voor hun examens.

De Prof was heel erg upset dat ze niet het weekend met hem wilden doorbrengen. Hij begon om hen te bellen – om te ‘checken’ dat ze aan het studeren waren. Door die telefoontjes, kwam hij er achter dat Werner bezig was om te verhuizen en dat ik hem daarbij hielp en dus de kinderen thuis liet – alleen.

De Prof besloot om naar mijn huis te rijden – met de bewering dat hij hen miste en hen wilde zien.

De kinderen deden het hek voor hem open, hij liep de oprit op en ging op de veranda zitten. Ze wisten dat ze hem niet in het huis moesten toelaten – wat nu van ons was, een nieuwe veilige plek. Ze belden me in zo’n paniek – Mam – Papa zit op de veranda – wat moeten we doen?

Ze wilden niet naar buiten gaan – ergens waren ze argwanig over zijn beweegredenen om daar te wezen. Ik zei tegen hen om binnen te blijven.

Toen belden ze weer – Hij wil koffie hebben Mam!!! De vermetelheid!!!

Werner en ik waren op weg naar huis toen de eerste telefoontjes begonnen. Het zou ons tenminste 20 minuten nemen voordat we er zouden zijn. Ik belde het alarm bedrijf en vroeg hen om naar mijn huis te gaan en de ongewenste indringer te verwijderen van mijn perceel.

Chubb (alarmfirma) en ik kwamen tegelijk bij het huis aan. De Prof zat met een brutale houding op de veranda – om aan iedereen te laten zien alsof hij de eigenaar was. Ik denk dat ik toen besefte dat de Prof een ‘mantel van intimidatie’ kon aantrekken – zoals je een jas aantrekt. Hij was duidelijk uit op een argument, maar ik denk dat hij er niet op gerekend had dat Chubb onderdeel zou wezen hiervan.

Ze waren meer dan bereid om mij te helpen om hem te verwijderen. Echter, in het licht van de back-up die ik had van Werder en Chubb – besloot de Prof om uit vrije wil te vertrekken.

Dat incident heeft de kinderen hevig ontsteld. Hun veilige ruimte was binnengevallen. Voor een lange tijd hierna, kozen ze er voor om met ons mee te gaan als we weggingen – uit angst voor intimidatie van de Prof.