NIEUWSGIERIGE AAGJES

Toen Werder verhuisd was naar een flat – drie huizen verderop, begon hij ‘s avonds op visite te komen voor koffie. We wachtten totdat de kinderen naar bed waren voordat hij kwam.
Niet om hen opzettelijk te misleiden, maar we wilden hen wat ruimte geven om te wennen aan de nieuwe ‘vriendschap’.

Trommelmuziek: Dum dum dum da, hier komen: DE BUREN.

Mijn buren zijn GEK op de Prof (let op de tegenwoordige tijd!). Misschien was het de
mooie titel waarover ze wilden opscheppen – “Weet je, ik woon naast een Professor”.

Hoe dan ook – zij waren de enigste mensen (samen met de familie van de Prof) die zijn kant kozen. Madam Buurvrouw zei een keer tegen me: “Weet je Yvonne - misschien is het zo maar het beste – het huwelijk was bezig om hem (de Prof) te ‘doden’. Hmm – ik denk dat het huwelijk goed werk deed om MIJ te ‘doden’ – wat van de cluster hoofdpijnen!

Dus, de buren waren zijn zeer pro – Prof buren. Meneer buurman is overdag thuis en maakt het zijn business om te weten wat er in mijn huis gebeurt en in de straat in het algemeen.

Het leek misschien nogal grappig als hij overwipte om te zien of ik ‘OK’ was wanneer er werklieden naar het huis kwamen – maar het werd hinderlijk nu dat ik probeerde een nieuw leven te beginnen.

Werner en ik dronken gewoonlijk koffie in de computer kamer. Destijds was de computer kamer aan de straatkant. Het had het mooiste uitzicht op de rozentuin.
We zaten daar, deden het licht uit en keken de tuin in.

We kregen in de gaten dat de buren probeerden om te weten te komen wat er gebeurde in mijn huis. Meneer buurman liep naar buiten – helemaal de straat op tot voor mijn hek, tuurde de oprit op, zag de auto van Werner daar geparkeerd, stak zijn neus in de lucht, stampte zijn voet en deed een rechtsomkeer die aan Hitler deed denken, haastte zich naar zijn huis om aan Jan en Alleman te vertellen dat Werner er was.

Een volgende keer zou Werner plotseling zeggen: ik zie iemand bij de omheining. Dan zagen we Madam buurvrouw door de Palisade omheining turen – en het licht weerkaatste precies van haar bril-frame.

In die tijd gaf Madam buurvrouw Marinda een lift naar school in de ochtend en de Prof bracht Arno en Marielle naar school.

De capriolen van de buren leken hilarisch, totdat op een ochtend Meneer buurman het zijn plicht voelde om verslag te doen aan Marinda van het reilen en zeilen wat hij gezien had.

“Weet je dat DIE man je moeder ELKE avond bezoekt?”

Nou…. Dacht hij er ook maar een ogenblik over na wat het gevolg zou zijn hiervan. Blijkbaar niet.

Toen ik Marinda ophaalde van school, vroeg ze me – “dus komt Werner elke avond hier op bezoek?”
Voor een ogenblik kwam ik in de verleiding om te zeggen “Nee”. Maar zodra die gedachte bij me bovenkwam, herinnerde ik me ons familie beleid: de waarheid betaalt je altijd terug. Ik vertelde haar de waarheid. “Nou ja” snoof ze “ik houd er niet van, maar ok, zolang je me het me maar vertelt”.

Dus, elke ochtend bij het opstaan zei ik: “Marinda – Werner kwam gisteravond op bezoek”.
Nu dat openbaar was, was de geheimhouding verdwenen en hoefde Werner niet langer te wachten totdat de kinderen sliepen. Dank je wel Meneer buurman – je deed ons een enorme gunst!

En nu in het heden? Wel, ze wonen er nog steeds. Ze zijn zo nieuwsgierig dat ze zelfs hebben uitgevonden hoe mijn alarm systeem werkt. Als het licht groen is – zijn we thuis. Als het licht rood is – slapen we, of zijn we weg.
Onlangs, toen ze dachten dat we niet thuis waren, joegen ze me de stuipen op het lijf om me op mijn mobieltje te bellen en te rapporteren dat ze een man gezien hadden die mijn oprit oprende, de achtertuin in. In paniek sloeg ik de veiligheidsdeur dicht en belde het alarm bedrijf om me te helpen om de ‘man in mijn achtertuin’ te vinden.

Onnodig om te zeggen – er was niemand, zelfs geen spoor van hem.
De bezorgdheid van de buren breidde niet uit tot een volgend telefoontje om te controleren of ik ok was. Dus – WAT was er aan de hand? Vriendelijke bezorgdheid?

POLLEPEL

Werner heeft een hele goede vriend. Kobus is een integraal deel van het verhaal. Mag ik je bedanken voor alles wat je hebt betekend in Werner’s leven en hoe je hem bijgestaan hebt met je liefde en vriendschap gedurende die moeilijke maanden?

Kobus, op zijn eigen rustige manier, is grotendeels verantwoordelijk voor waar we nu zijn. Hij ‘roerde’ (vandaar de pollepel) verschrikkelijk.
Hij had in feite tegen Werner gezegd om contact met mij te maken – lang voordat bij mij het idee opkwam. Hij is degene die hem aanspoorde om mijn eerste email te beantwoorden.

Dus werd ik geïntrigeerd door zo’n vriend – en besloot dat ik hem graag zou ontmoeten.

Ik had Donderdagochtenden vrij, dus Werner en ik hadden afgesproken om bij de universiteit te ontmoeten – en we zouden gaan koffiedrinken met vriend Kobus.

Oh man – dat bezoek was zo leuk, op meer dan 1 punt. Ik kocht een houten pollepel voor Kobus en een reep chocolade en het was enorm leuk om hem te ontmoeten.

MAAR – deel van de pret was, dat ik een telefoontje kreeg vlak na dat bezoek. Je raadt het al – van de Prof.

Zeer verontwaardigd, werd ik verteld – ik moest maar liever oppassen voor mijn reputatie – Ik was ‘gezien’ op de universiteit met Werner.

Oh SCHANDAAL. Het roddelmechanisme wat zo goed werkt daar, had me bespionneerd en verkondigde aan de hele wereld van een bezoek aan Werner. Het zelfde mechanisme had verzuimd dat wat het had moeten rapporteren, vele maanden eerder – toen de Prof en Cream Puff elkaar begonnen te ontmoeten.

Het doet er nu niet meer toe – Ik ben dankbaar voor het eindresultaat.

Eigenlijk, tijdens dat bezoek aan Kobus kozen we half gekscherend de trouwdatum. Kobus zei – September is de beste maand van het jaar om te trouwen. Lachend waren we het met hem eens, keken onmiddellijk naar de kalender en besloten om op 6 September van het volgende jaar – 2008 – te trouwen.

DE KLEUR VAN VRIENDSCHAP (HUIDIGE TIJD)

(Deze is door Yvonne gepost rond 10 Maart )

Vorige week was de kleur van mijn vriendschap met Lynette, zwart en wit. Nu ik erover nadenk, denk ik dat ze ook min of meer een ‘zwart-wit’ vriendin is. Het is zo met haar. Het is verkeerd of het is goed, het is in of het is uit….

Vorige week was het zwart en wit van papier en inkt. Opnieuw overtrof ze de TomTom en ik denk er sterk over om dit met de TomTom mensen op te nemen.
Niet alleen moet ik nu de prijs van een nieuwe TomTom betalen om mijn kaarten op te graderen (oeps – nog een ‘niet programmer’ verzuim – had de mappen niet opgegradeerd. Wie wist DAT), maar de laatste TomTom kaarten weten niet waar het werk van mijn zwager is. Tss, Tss, Tss.

Het begon allemaal toen mijn geliefde, vertrouwde Toyota Corolla een dienstbeurt nodig had. Geen probleem denk ik. Maak een afspraak voor de dienst, breng manlief naar het werk – en begin mijn dag met Belasting-mensen programmering stuff.

De telefoon rinkelt.
“Mevrouw – we zien dat er chips in je voorruit zitten”.
(en ik denk – hoeveel mensen rijden op onze snelwegen terwijl men bezig is met werkzaamheden, die niet dit probleem hebben).
“Kunnen we die fixen?”
Ja (hoeveel kan dat nou kosten).
Eventjes R 270,--!!!

Doorgaan met belasting-mensen stuff. Telefoon rinkelt.
“Mevrouw, de fles met koelvloeistof, lekt”
Hallo – fix het.
“Hmm – nee dat gaat niet – het is een plastic fles”.
Dus ik denk – ok – plastic – dat moet goedkoper wezen om te maken dan enkele chips in de voorruit, ja?

VERKEERD – ga maar weg, je bent de zwakste schakel.
Dat kost 10 x chips in voorruit + nog iets extra = R 3300,--.
Ja - die fles kost R 2200,-- en nog eens R 1000,-- voor arbeid.
Nou, word ik hier voor de gek gehouden?

De dienstbeurt kostte R 6000,-- en ik besloot ter plaatse, ik stop ermee. De auto
heeft zijn tijd gehad, heeft me goede dienst geleverd…. Maar ik kan niet op mezelf Toyota’s recall programma financieren.

Zwagerlief verkoopt auto’s. Hij is een fantastische verkoper, kwam helemaal uit Pretoria om ons de Mazda 3 te laten zien, werkte de financiering uit, betaalde me een uitstekende prijs voor de oude auto and voila – voor elkaar. Dat was gemakkelijker dan een onderhoudsbeurt van de Toyota.
Als iemand een nieuwe auto nodig heeft – ik heb fantastische service gekregen! Laat maar weten.

Nou, als je slim bent – zul je opgemerkt hebben dat Pretoria werd genoemd. En als je NOG slimmer bent, zul je je herinneren, mijn vorige probleem met die plaats? Ik VERDWAALDE alhoewel ik de TomTom raadpleegde…

Nou ja, ik moest de nieuwe auto in Pretoria gaan halen vorige week. De Mazda dealer is in Equestria – and TomTom heeft absoluut geen idee.....

Ik had ook niet veel aan Werner. De fatale vergissing begon met: Het is gemakkelijk – je weet waar mijn ouders wonen…..

NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!

Bijna kregen we ruzie – en dat is iets wat NOOIT gebeurt. Het kwam heel dichtbij!

Zwagerlief kwam tot een compromis en gaf TomTom een adres wat die kon vinden. Vol zelfvertrouwen en een grote dosis verdriet voor mijn oude vertrouwde Toyota – ging ik Donderdag naar werk, om hem na werk in te ruilen. Ummm – heeft iemand gehoord van het ENORME ongeluk bij de Atterbury brug vorige week, 2 vrachtwagens, de auto’s, de brand……..en de AFGESLOTEN snelweg gedurende 25 uur. Yip, ik had een enorm probleem.

Lynette glimlachte slechts naar me. Ik zal je er krijgen, giechelend over mijn totale gebrek aan richting. Ze bleef een tijdje weg, achter haar bureau en computer en kwam met 2 bladzijden richtingaanwijzingen en liefde.

Tussenin de vele toelichtingen, waren aantekeningen geschreven zoals: zit er niet over in de war – rij door (als ze wist dat ik door township gebied zou gaan) en veel info zoals – je gaat over een brug en langs deze soort boom of dat soort tankstation… 2 bladzijden met gedetailleerde instructies. Ze deed zelfs een beroep op de programmer in mij, met: als de snelweg vrij lijkt – ga door naar Punt A, of Punt C etc.

Wat zou ik zonder haar gedaan hebben? Uiteindelijk kwam ik in Equestria – niet helemaal volgens ‘TOMlette’ (mijn nieuwe naam voor TomTom en Lynette gecombineerd). Maar ik kwam er toch. Ik ruilde mijn auto in voor de nieuwe en kwam veilig thuis.

Dus, ik dacht na over de kleur van vriendschap – en ik ben zo dankbaar voor zo’n lieve, knappe vriendin, die lange tijd bezig geweest is om het allemaal in zwart en wit voor mij neer te schrijven.

Dank je wel!

De auto? Nou, geweldig.
Maar kan ik een geheim met je delen: de beste functie? Het heeft absoluut geen associatie met de Prof. De Toyota was gekocht door de Prof voor mij. Dus – toen ik ‘s avonds stond te kijken naar de gloednieuwe auto in mijn garage, symboliseerde dat een enorme prestatie. Ik was verder gegaan en deed dat zelf. Een gevoel om op je eigen twee benen te kunnen staan, in staat te wezen om mijn auto te veroorloven….zegt veel over de lange weg die ik afgelegd heb.

En mijn laatste update: SARS heeft geen rook verloren dit weekend – Het laatste systeem is geinstalleerd en loopt als een trein. Yip!

MEER DAN ALLEEN VRIENDSCHAP

Werner en ik spraken veel ‘s avonds met elkaar op de telefoon. We waren voorbij het ‘roddel’ aspect van onze vriendschap – we probeerden de puzzelstukjes in elkaar te zetten….tot een vriendschap die bestond uit meer interessante conversatie.

Hij verraste en schokte mij behoorlijk toen hij op een gegeven moment ineens tegen me zei: Eigenlijk Yvonne, denk ik dat dit meer dan vriendschap is.

Dit overrompelde me totaal. Divorce Care zegt – het duurt 5 jaar (niet binnen 1 jaar). Hoe ga je hiermee om? Tuurlijk, ik zou waarschijnlijk met iemand opnieuw willen beginnen in de toekomst…. Maar dit was te snel. De kinderen waren achterdochtig over deze vriendschap, hoe gaat men weer leren vertrouwen? Hij zei dat ik hem gelukkig maakte – Maar Divorce Care leert – je moet eerst gelukkig zijn op je eigen, voordat je gelukkig kan zijn met iemand anders.

Al deze dingen gingen door mijn hoofd. Ik zei tegen hem dat hij liever moest overkomen zodat we hierover konden praten.

Die avond zei ik bijna tegen hem dat het een slecht idee was en dat we elkaar niet langer moesten zien. Maar tijdens het gesprek kwam er een kalmte over me. Ik hield hem echt de ‘Riot Act’ voor. Zei tegen hem – je moet een gelukkig persoon wezen op je zelf, dit moet langzaam gaan etc. Ik denk dat ik meer grenzen zette dan mijn eigendom romdom heeft.

Mijn uiteindelijke gedachte over deze avond was dit:
Ik zou in angst kunnen leven – angst om weer pijn gedaan te worden, angst om kansen te nemen, angst voor verraad…. Of ik zou een normaal leven lijden – zelfs al zou dat betekenen om enkele fouten te maken.

De Bijbel zegt: ik heb je niet gemaakt met een geest van angst.

We leven maar één keer …. Doe het moedig….. doe het zonder angst.

Dus met al deze gedachten in mijn achterhoofd, zei ik – ja – ik denk dat dit meer is dan vriendschap.

En daar begon onze zeer onwaarschijnlijke romance. Het was een ‘doordacht ding’, alvorens een ‘hart ding’. Het klinkt vreemd om dat nu te zeggen, want nu ben ik er met mijn hele hart in ….. en het zijne!

ROOK LAAT DE DINGEN WERKEN (Tegenwoordige tijd)

De onderstaande post is van 8 Maart - er zit dus een paar weken tussen de vorige blog en de onderstaande blog. De vertaling is zodoende ook een beetje van slag af!!!

OK, Hallo. Umm….. ik weet het – het is een lange tijd geleden.

Hoe kan ik het uitleggen? Je kent de man aan wie je belasting betaalt??? Zij zijn indirect mijn baas. Ik programmeer voor hun website. Dus…… als zij zeggen: spring – dan vragen wij: Hoe hoog? Onnodig om te zeggen – we hebben heel hoog gesprongen. Het goede nieuws is, mijn werk gaat vrijdag ‘live’ . Dus als je niets over mij op het nieuws hoort, dan heb ik mijn werk OK gedaan. Maar als ik een nationaal nieuws item word – zoals eNatis…. dan zal ik waarschijnlijk niet erg lang meer in deze industrie werken. Dus…..Duim voor me. Voor diegene die een eigen bedrijf hebben en PAYE, UIF en SDL moeten indienen – jullie krijgen binnenkort een nieuw, gestroomlijnd systeem.

Dus – dat is waar alle blog verhalen naar verdwenen zijn, maar hopelijk wordt het leven een beetje rustiger.

Ik heb nog een verhaal te vertellen. Weet je dat rook dingen laat werken??? Heb je gemerkt dat als er ergens rook uit komt, dat wil zeggen, wanneer het ding zijn rook eruit gooit met een POEF – dan is het kapot? Er is geen manier om de rook er weer in te krijgen….met geen mogenlijkheid krijg je het ding weer aan de gang. Vandaar mijn conclusie: Het is de rook die de dingen laat werken.

Nou, mijn wasmachine deed dat gisteravond….het gooide al zijn rook eruit met een enorme explosie, de stoppen sloegen door, en het gaf Marielle en mij de schrik van ons leven. We stonden toevallig naast de wasmachine – met aanmoedigingen om het te laten centrifugeren.
Het had geen hoge pet op van onze ideeën en zei – BANG – VERGEET HET MAAR!
Hoewel we de schakelaars op het circuit bord weer aanzetten – NIETS werkte.
Hmmm – ik dacht eventjes dat de wasmachine de rook ook uit de draden had gejaagd, maar na ongeveer 10 minuten kwam alles weer aan – wonderbaarlijk.

Hey – ik wou dat ik electriciteit begreep en dit kon verklaren.

De positieve kant hiervan? Nou, tweede huwelijken komen compleet met een tweede ‘huishouden en apparaten’. Ik denk dat je zou kunnen zeggen dat Werner met een ‘bruidsschat’ kwam. Hij heeft een veel mooiere en betere wasmachine – die stond te wachten totdat de oude rooksignalen zou uitzenden. Dus ……hopelijk vanavond – Werner zal deze installeren en dan zal ik me geen zorgen meer maken over de rook die uit de oude kwam.

Als deze maar zijn rook binnen houdt voor een tijdje……

Geen Plekje om THUIS te noemen.

Onderstaande Post van Yvonne is van 17 Februarie.


Werner had inmiddels zijn huis verkocht. Hij heeft een goede vriend die een vastgoedbelegging gekocht had met Werner in gedachte en met het idee om deze woning aan hem te verhuren.

Het probleem hiermee was dat het huis nog niet beschikbaar was.

Werner begon een vreemd ‘in de tussentijd leven’, met geen plekje om thuis te noemen.

De Universiteit heeft een paar eigendommen, één ervan was een huis dat werd verbouwd voor kantoren. Hij kreeg toestemming om zijn spullen daar op te slaan en
hij mocht daar slapen, zolang niemand zich bewust werd van hem daar.

Hij sliep op één van zijn banken gedurende de week, stond ‘s morgens vroeg op voordat iemand aankwam, pakte alles weer in en maakte zich klaar voor werk. Het weekend ging hij naar zijn ouders in Pretoria.

Eén van de gevolgen van dit ‘nergens behoren’ was dat hij zijn kinderen niet kon nemen. Hij bezocht hen, maar nam hen nooit mee in het weekend.

Uiteindelijk werd het te moeilijk om in het huis te blijven en ging hij op zoek naar een plek om te verblijven.

Ik wist van een dame in onze straat, die extra geld wilde verdienen met het verhuren van haar tuinhuis.

Werner ging naar haar toe en besloot bij haar te huren.

Ergens rond deze tijd, kwam hij één keer per week bij ons eten. De kinderen waren nog steeds achterdochtig . Maar zijn bezoek had een voordeel – iets wat zij nooit kregen – TOETJES.

Nou, ze hielden allemaal van toetjes en Werner ook. Dus, ik maakte een toetje op deze avonden – en per abuis – ‘kocht’ hun soort van goedkeuring. Ze tolereerden zijn bezoeken – omdat ze van de toetjes hielden. Oei!

WHISKY

Yvonne heeft de laatste paar weken weinig tijd gehad om verhalen te plaatsen in haar blog, zodoende ben ik ook een beetje achter geraakt. Ik schrijf daarom even de datum erbij welke bij haar blog hoort.
Onderstaande blog postte ze op 10 Februarie:













We reden veilig naar huis. Garmin deed haar werk en de aanhangwagen gedroeg zich ook. Ik reed rechtuit de oprit op.
Nu weet ik niet of je je dit kunt voorstellen – wanneer ik zeg ‘rechtuit’ – bedoel ik daarmee – recht – de auto voor, de aanhangwagen achter. Als je eenmaal binnen staat, moet je de aanhangwagen losmaken en het naar de kant rollen….. of …ACHTERUIT!.

Denk je dat ik OOIT achteruit gereden heb met de aanhangwagen achter de auto? Oh nee! Ik heb gezien dat het gedaan werd, heb gezien hoe die kleine aanhangwagen de verkeerde richting opgaat en ‘jack-knifet’….en ik was er vast van overtuigd dat ik NOOIT OOIT een auto/aanhangwagen zou keren. Dus – ‘RECHTUIT’ – betekent problemen.

Met alle hulp en gewillige handen aan de Drakensbergen kant, was het nu pas echt nodig om de fietsen er ZELF af te halen op Zondagavond om 9 uur, toen ik thuiskwam. Ironisch genoeg , had ik, tot dat punt, alle hulp gekregen die ik nodig had en niemand – ik ook niet – had dit allemaal goed doorgedacht.

Vol vertrouwen zei ik tegen de kinderen om gereedschap te brengen. Want ja, ik had dit proces een paar keer gezien. Hoe moeilijk kon het wezen. De fietsen eraf halen bleek geen enkel probleem te wezen. Dat proces had ik tot in de puntjes voor elkaar. Echter, ik kon de aanhangwagen niet loskrijgen van de auto. Het ‘draaipunt’ was te vast gedraaid.

Ik had dus een probleem – met het achteruit rijden in gedachten. Dus tenzij ik de aanhangwagen los kon krijgen, zou ik de volgende dag niet naar mijn werk kunnen gaan.

Wie niet sterk is moet slim wezen. Ik pakte een hamer en pakte het probleem aan met een dikke houding van – IK ZAL je los krijgen.

Ik tikte op het draaipunt – maar helaas in de verkeerde richting. Maar het bewoog. Ik tikte het in de andere richting en ja hoor – slaagde er in om de hele boel los te krijgen.

YEAH!!!! Ik was enorm ingenomen met mezelf. VOOR ELKAAR GEKREGEN – BIG TIME. Zonder hulp van een man – GO GIRL.
Nou, ik besloot om mijn succes te vieren. De Prof had een fles Whisky achtergelaten – met de cryptische woorden: misschien zal het je nog eens een keertje van pas komen. Ik vraag me nog steeds af wat hij ermee bedoelde. Bedoelde hij dat ik mijn verdriet zou kunnen ‘verdrinken’? GEEN SPRAKE VAN. Lang geleden had ik al besloten om het spul nooit aan te raken uit verdriet!

Maar hey – dit was een viering – dat was reden genoeg. De whisky kwam tevoorschijn en een glas.Ummm…. en wat nu Yvonne? Nou, um , ik denk dat ik het zo moet inschenken zoals ik de Prof had zien doen. Het klinkt misschien raar – maar ik had nog nooit drank ingeschonken. Ik had besloten om de Prof niet te helpen om op die weg van vernietiging te gaan.

Hij dronk elke avond een glas whisky en beweerde slechts normaal te voelen als hij een whisky op had.

Dus… het enigste voorbeeld dat ik had was wat hij me had laten zien, met andere woorden, een glas vullen met een hele boel ijs en het dan volmaken met whisky.
Ik schonk het precies zo in, dronk het – tamelijk vlug – hey, hoe kon ik op de hoogte wezen daarvan, en sliep toen HEEL, HEEL erg vast die nacht. Ik was bijna niet bij werk gekomen de volgende dag – maar vanwege andere redenen dan ik oorspronkelijk gedacht had.