Bodemloze koffie

Nou… Divorce Care is niet de plek om ‘bij’ te praten. Je moet er hard werken! Trainingsvideo’s bekijken en thema’s bespreken, nemen alle beschikbare tijd in beslag. Aangezien e mail ook een langzame manier is om te roddelen, maakten Werner en ik een afspraak om koffie te gaan drinken.

‘SECOND CUP’ – ze hebben prima koffie en nog een voordeel van een bodemloze kop koffie. Het is niet mijn schuld dat ze ‘zakelijk inzicht missen’ !! Die dag was geen winstgevende dag voor hen!

In tegenstelling tot mijn vroegere ‘afspraakje’ toen ik mijn kennis opgehaald had in mijn auto en hem thuisgebracht had op mijn voorwaarden, bood Werner aan om me op te halen en op de één of andere manier voelde dat ok.

Hij arriveerde op tijd, opende de autodeur voor me en deed hem weer dicht en voordat je begint te lachen over zijn ridderlijkheid – hij doet het nog tot op de dag van vandaag. Ik bedank hem beleefd en we glimlachen in een geheime, onuitgesproken overeenkomst die zegt – jij doet de deur open, ik bedank – we blijven dit doen!!

We raakten de tel kwijt van het aantal kopjes koffie die we die dag dronken. We praatten en praatten en praatten. Veel ervan ging in de trant van… Wist je dat zij…… of..hey, ze gingen werkelijk samen naar Kaapstad……afgewisseld met kreten van…Nee, werkelijk?

Het moet hilarisch geweest zijn om ons te zien, van de buitenkant af. We waren geen paartje, we waren geen oude vrienden die koffie dronken met elkaar…. Wie zou hebben geraden dat we grotendeels vreemden voor elkaar waren van tegenovergestelde kanten van affaires – om voor de eerste keer te luisteren naar de andere kant van het verhaal.

Het kostte ons vele maanden om het hele verhaal in elkaar te zetten. Niet dat we actief probeerden om dit te doen, maar vele realisaties kwamen veel later. De puzzelstukjes vielen op hun plaats.

Het was door Werner, dat ik besefte, dat de Prof destijds in de nacht dat hij naar Bronkhorstspruit was gereden – in werkelijkheid naar Witbank was gegaan, waar Cream Puff de weekeinden doorbracht op de farm van haar moeder. Pas onlangs heb ik gehoord dat haar familie op de farm, allemaal dachten dat de Prof gescheiden was. Dus die nacht leek niet zo vreemd voor hen, denk ik. Je vraagt je af wat hun excuus was voor Cream Puff – van wie ze wisten dat ze getrouwd was. In feite, ik vermoed dat één van de grootste gevoelens van verraad voor Werner – buiten het verraad van Cream Puff – het zwijgen van zijn schoonfamilie in deze zaak was.

Deze mensen waren meer dan zijn familie, ze waren zijn vrienden. Maar – zijn schoonmoeder was ernstig ziek destijds en je kan je slechts afvragen hoe groot het dilemma was voor haar.

Uiteindelijk, helaas, moesten we opstappen. Werner bracht me thuis en wonder boven wonder, wilde thuis nog een kopje koffie drinken.

We zaten op de stoep onze koffie te drinken toen de Prof eraan kwam om de kinderen thuis af te zetten….. wel, wel, wel……

Allerlei kleine stukjes (huidig)

Dit wordt een bericht van allerlei stukjes die ik nog niet afgehandeld had.

Weet je nog dat ik in één van de berichten schreef dat de X van Werner, longontsteking had? Nu je weet wie Werner is, begrijp je de betekenis daarvan? Ik heb hard gebeden voor Cream Puff om beter te worden!!! Dit kwam allemaal weer bij me boven, omdat we geruchten horen dat ze helemaal niet in orde is. We weten niet precies wat er verkeerd is met haar en de kleintjes lijken zich er niet van bewust te wezen en wij zijn natuurlijk niet ‘op de hoogte’. Maar, zoals met de meeste dingen, tijd zal het leren.

Doorgaan nu met andere ‘losse eindjes’ (hey, ik voel zoals een nieuwslezer)

Vorige week was het prijsuitreiking bij de school van Marielle en Arno.

Marielle liep weg met top onderscheidingen – ze kreeg 5 vak trofeeën en een trofé omdat ze het hoogste gemiddelde van de klas had. Ik kan me niet meer herinneren wat dat was – zoiets van 92%. Vergeet niet – zij is degene die elke avond tijdens examentijd zegt: Mam, ik ben bang dat ik mijn werk niet ken!
WOW Marielle, we lopen buiten onze schoenen van trots.

Nu, Arno daarentegen, had ons ongerust gemaakt. Hij ‘kent altijd’ het werk als je het hem vraagt. Ik zou willen dat een beetje ‘examen zenuwen’ hem zouden treffen, maar hij is zalig onwetend van het begrip ‘zenuwen’ – ze komen niet voor in zijn ‘eigenschappen’.
Nou, wij waren ook trots op hem. Hij kreeg 80% voor wiskunde (ja – ondanks het lage cijfer wat hij kreeg voor het examen, omdat hij de vragen niet goed gelezen had) en hij kreeg 93% voor zijn Afrikaans. Goed gedaan Arno!!!!
We zijn zo trots op je.

Dus nu is de stress van examentijd achter de rug en hebben we een laaaaaaaange vakantie voor de boeg. Er is echter een kleine wolk aan de horizon (maar hopelijk met een zilver randje). Eén van de onderwijzeressen sprak tegen ons over Arno. Alhoewel de meeste mensen zeggen – hij is een typische jongen – kunnen we dat excuus niet voor alles gebruiken. De voornaamste reden dat hij worstelde met deze examens is, omdat hij de vragen niet goed leest. Is dit een concentratie probleem? Begrijpt hij het niet? Dezelfde lerares gaf fantastisch advies. We beginnen vandaag met een hele lijst van dingen voor hem om te doen:
· Lezen – heel veel
· Kruiswoordpuzzels
· Kopiëren van stukjes binnen een bepaald tijdsbestek – nauwkeurigheid en netheid, vereist!
· Een handschrift oefenprogram.

Ik vond een prachtig artikel over handschrift, waarin uitgelegd wordt dat handschrift een functie van spiergroepen is. Je hebt sterke arm- en schouderspieren nodig om goed te kunnen schrijven. We hebben nu een ‘oefen’ routine voor zijn handschrift. Nog iets interessants is het volgende: hij moet deze vormen tekenen, over een paar regels: / O X \. Ze moeten over 4 regels getekend worden en geleidelijk aan, maak je de vormen kleiner.

De handschrift spieren lieten me aan iets anders denken: ‘kern spierkracht’. Kinderen met lage kern spierkracht, hebben moeite om rechtop te zitten, moeite om te concentreren, omdat hun concentratie gaat naar het rechtop te blijven zitten.
Typisch zullen zij een slungelige houding aannemen of ze gaan liggen als ze kunnen. (Arno doet dit steeds. Hij is zoals water – altijd neerzinken tot het laagste punt.)

Dus, vanaf vandaag – Arno zit op een exercise bal. Huiswerk, eten, TV kijken – allemaal op de exercise bal. Dit is heel goed om kern spierkracht op te bouwen. Het weerhoudt je om een slungelige houding aan te nemen, want als je dat doet, val je van de bal af (dat zal hem wakker schudden!).

Ik zal je laten weten of deze ideeën helpen.

Ah – nog een foto. Dit is hoe ‘afscheid’ eruit ziet op de Lagere school:

O jee, maakt me weer hartzeer – nog een fase is zojuist beëindigd. Kunnen we de klok niet even stilzetten – alleen voor een tijdje?

'WINDGAT'

Even vlug een grappig verhaal vertellen.

Ons huishouden is nogal hectisch op het ogenblik. Functies voor het einde van het jaar, prijsuitreiking (scholen). Gisteravond was het prijsuitreiking bij de school van Arno en Marielle. Ik ben vandaag zo trots – maar zal even wachten totdat Werner klaar is met de foto’s – dan zal ik dat verhaal morgen vertellen.

Deze evenementen zijn altijd wat ongemakkelijk, omdat de Prof ook aanwezig is.

Gistermiddag belde de Prof op, om te vragen hoe laat de ceremonie zou beginnen. De meisjes waren naar ballet, dus ik vanzelfsprekend ook, terwijl Arno en Werner alleen thuis waren.

Arno nam de telefoon op en zei tegen zijn vader dat hij ‘dacht’ dat de prijsuitreiking om 7 uur begon. De Prof wilde toen spreken met ‘iemand anders, iemand die het weet”, zei hij tegen Arno.

Arno probeerde uit te leggen dat de enige andere persoon die er was, Werner was, maar voordat hij zijn zin kon afmaken, hield de Prof vol:
“Laat iemand anders aan de telefoon komen”.
Goed dan, Arno haalde zijn schouders op, als zijn vader niet wilde luisteren en aangezien hij niet IEMAND ANDERS specificeerde - moest het Werner maar worden.

“Werner, telefoon voor je”, Arno gaf de telefoon aan de arme nietsvermoedende Werner.

Even stil aan de andere kant, voordat de Prof mompelde: “Hoe laat begint het vanavond?”. “Oh” zei Werner, “om 7 uur”.

“Je was behoorlijk ‘windgat’ onlangs” zei de Prof tegen hem. Het is een Afrikaanse uitdrukking die ‘erg flink’ betekent, maar dan op een sarcastische manier. Eigenlijk was de Prof ‘windgat’. Hij zat aan de andere kant van de telefoon, waar Werner geen kop koffie naar hem kon gooien!

Terzijde: De Prof verwees naar een ander incident toen Werner naar buiten liep naar de auto en met de Prof sprak – van aangezicht tot aangezicht. Dat is een zeldzame gebeurtenis, nooit prettig – maar in dit geval noodzakelijk – andere verhalen komen nog in de blog.
Hoe het ook zij, Werner bewaarde zijn geduld die dag en zei tegen de Prof wat hij te zeggen had, voordat hij weer wegliep. Daar eindigde het ‘windgat’ incident waar de Prof het nu over had op de telefoon.

Werner dacht even na en zei toen: “Weet je Prof, je hebt je eigen leven verknoeid – moet mij niet daarvoor de schuld geven….”

De onvermijdelijke stilte – de wielen draaien soms langzaam in die knappe, hoge IQ hersenen. Vervolgens nam de Prof toevlucht tot zijn gebruikelijke verdediging – “Ik belde niet op om met jou te spreken”.
Klik – telefoon dood.

Je moet een bepaald soort intelligentie hebben om je toevlucht te nemen om de hoorn op de haak te leggen, vind je niet. Helemaal als je nagaat dat de Prof het argument was begonnen.

Mijn lieve, wijze vriendin Lynette zegt altijd – degene die zijn geduld verliest, verliest het argument. Ik vraag me af of ze ooit een bijzonder geval als de Prof tegengekomen is. Ik denk van niet. Er kan slechts één van hem zijn…..hoop ik.

MARIELLE (tegenwoordige tijd)

Hier zijn een paar foto’s van de meisjes, die we zondag genomen hebben. Marielle had haar afscheidsparty en Marinda kleedde zich voor de lol.

Marielle vraagt steeds: “Ben ik al in je blog?” Beschaamd schud ik mijn hoofd en zeg: “Nee”.
“Nou, waarom niet Mam?”
“Ummmmmm, omdat blog berichten niet geforceerd kunnen worden – ze ontstaan gewoon”.

Dan kijkt ze helemaal niet overtuigd en neemt aan, dat haar broer grappiger moet zijn dan zij is. De waarheid is, ze is een engel. Ze is het model kind. Zij is de enigste van de drie als ze aan het leren zijn, die je niet zal zien, totdat ze klaar is.

Elke avond, gedurende de examentijd, hebben we hetzelfde gesprek, bijna als een ritueel:
“Mam, ik ben bang dat ik het werk voor dit examen niet ken”.
“Maar Marielle, dat zeg je ELKE avond”.
“Dat weet ik – maar deze keer weet ik het echt niet”.
“Nou, doe gewoon je best en slaag”.

Haar slaagcijfer is gewoonlijk 90%.

Zondag was haar graad 7 afscheidsparty. In mijn hart voel ik daar erg verdrietig over. Ze gaat van een private Engelse school naar een openbare Afrikaanse school. Haar vrienden blijven achter om hun middelbare schoolopleiding te volgen aan de private school. (Eén van de bepalingen van de scheiding overeenkomst is, dat de Prof slechts betaalt als ze naar een openbare middelbare school gaan). Dit is niet zo slecht als het klinkt. De school waar ze naar toe gaat is uitstekend – en de veranderingen werkten heel goed voor Marinda.

Terwijl ik over deze verandering nadenk, herinner ik me, dat mijn moeder huilde toen Joan en ik naar de middelbare school gingen. Ik herinner me het totale onbegrip hierover, gezien vanuit het perspectief van een 13 jarige:

Wat is uw probleem hiermee, Mam?

Ik ben nu op hetzelfde punt en geneigd om ook te huilen. Hey – heb ik al 2 grote kinderen die naar de middelbare school gaan? Waar is de tijd gebleven?

DIVORCE CARE

NMH was op ‘een veel beter punt’ dan toen ik de eerste keer met hem begon te schrijven. We gingen door met e mails sturen. Hij had veel dingen voor zichzelf uitgewerkt, had meer dan genoeg tijd gehad om dingen in zijn hoofd op een rijtje te krijgen, sinds de tijd dat ik oorspronkelijk aan hem geschreven had.
Ik begon zijn soms vreemde manier van schrijven te begrijpen – zoals je leert om de spraak van een kind te ontcijferen. Te haastig met schrijven, lieten zijn woorden vaak een letter achter bij het vorige woord. Het was duidelijk dat hij zijn mail niet her-las. Hij hamerde het bericht er uit en drukte versturen.

Ik had mezelf ingeschreven bij Divorce Care. Dit is een uitstekend programma wat door vele kerken aangeboden wordt. Wie door een echtscheiding gaat moet werkelijk overwegen om deze cursus te volgen. Het was een goed besluit.
Ik nodigde Werner uit om ook te komen.

In eerste instantie weigerde hij: ‘Ik heb geen couseling nodig’, maar bij nader inzien besloot hij om toch te komen.

Bij Divorce Care ontmoette ik Werner voor de eerste keer van aangezicht tot aangezicht. Hij was gemakkelijk te herkennen. Hij was de enigste man daar!!
Hij stond op me te wachten op de parkeerplaats. Ik heb geen idee hoe hij mij herkende, maar hij liep naar me toe en schudde mijn hand. Er ontstond een vreemd soort verbond. We hadden deze snelle discussie: we zeggen niet tegen de mensen binnen, wat het verband tussen ons is, ok? OK!

Dus – in een kamer vol vreemde mensen, zei ik plechtig: " mijn man ging er vandoor met een andere vrouw" en Werner zei: "mijn vrouw ging er vandoor met een andere man". Einde verhaal!

De mensen van de DIVORCE CARE namen aan dat we vrienden waren. Het was duidelijk dat we elkaar ergens van kenden, maar ze konden nooit helemaal de puntjes bij elkaar zetten. En wij hielpen niet daarbij.

Zo begon een hilarisch gedeelte van ons verhaal – in sommige opzichten.
‘Divorce Care’ was nog geen 500 meter verwijderd van het nieuwe huis van de Prof. En het werd gehouden op maandagavond en aangezien de Prof de kinderen vaker wilde zien dan alleen de weekenden, regelde ik met hem voor de maandag avonden. Ik zei hem niets over Divorce Care. ik vroeg hem gewoon om de kinderen thuis af te zetten om 8 uur, zodat ze op tijd naar bed konden voor school, toen het bleek dat Divorce Care niet vroeg genoeg eindigde.

Werner daarentegen, zag zijn kinderen niet vaak, hij had zelfs geen plek voor hen om te blijven slapen in weekenden (hij was bezig om zijn huis te verkopen), dus hij regelde om zijn kinderen te bezoeken op maandagmiddag/-avond. Terwijl hij zijn bezoek afsloot, zette ik mijn kinderen af en wij gingen vandaar naar Divorce Care.

We hebben vaak binnepret gehad over het feit dat we gratis oppasdienst hadden, terwijl wij bezig waren met een ‘genezings’ proces. Op de één of andere manier leek ons dat rechtvaardig.

DE WRAAK VAN HET ONVERBIDDELIJKE EXAMEN TIJDSCHEMA

(tegenwoordige tijd)


Ik heb vandaag niet veel te vertellen. In feite is er maar één ding waarmee ik moeite heb om het NIET te zeggen en dat is: ik heb het je wel gezegd. Ik geloof dat ik mijn tong onderhand al afgebeten heb.

Waarom? Wel, om 8 uur gisteravond keek Marielle naar het boek dat Arno met zich rond droeg. “Waarom leer je LO” vroeg ze, “je hebt morgen SS examen”.

WAT????????????? Grote consternatie, enkele verwoede telefoontjes aan zijn vriend Kevin (degene van het weddenschap bericht, 31 Augustus), om tenslotte te beseffen dat zijn zus gelijk had.

Ik sta als een grote afschuwelijke heks voor hem, fronsend.
“Dit, Arno, gebeurt er wanneer je je tijdschema kwijt raakt”.
Als ik een cartoon zou kunnen tekenen van mezelf, zou ik enkele vreselijke donderwolken boven mijn hoofd tekenen, met de bliksem die in alle richtingen uitschiet. De muziek zou JAWS muziek zijn.

Dus hij gaat opnieuw beginnen met leren, terwijl ik er woendend bij zit. Ik had hem gezegd, na de ontdekking van het ‘verloren tijdschema’, dat hij een nieuw schema moest krijgen, op welke manier dan ook. Dus hij kopieerde ijverig het schema van de lerares, dat aan de muur hing. Ik moet toegeven dat hij het correct gekopieerd had.

Wie weet waar zijn gedachten waren, toen hij besloot wat hij moest leren. Ik weet het niet meer en het kan me niet meer schelen of het de schuld van het tijdschema is of niet. In feite…. waarom zit ik erover in de war of ik hem door Matriek zal krijgen? Hij is misschien al lang voor die tijd het huis uitgeschopt…..om een straatveger te worden.

GARAGEDEUREN EN HI-JACKING RISICO'S

Ik had al lang electrische garagedeuren willen hebben. De Prof zei altijd, dat het niet kon omdat de garage een plat dak had.

Goed, Handy Heinz was het niet eens daarmee. Hij kwam en zette er prachtige garage deuren in.

Na het veranderen van de alarmcode van het huis, bleek dat de Prof zijn privileges misbruikte. Als hij de kinderen ophaalde in de ochtend om hen naar school te brengen, keek hij als ze de alarmcode indrukten. Ik moest de code elke keer veranderen. Heinz zette een nieuwe controle op de motor van het hek. Het heeft nu een ‘channel hopping’ remote, en de Prof heeft er geen – Natuurlijk.

Zijn slechte gedrag veroorzaakte dat hij werd verbannen naar de straat. Niet tevreden met deze situatie, probeerde hij me te bedreigen met: als je mij niet toelaat om de oprijlaan op te komen – stop ik ermee om de kinderen naar school te brengen. Ik ben een hi-jacking risico in de straat.

Hij kreeg zelfs mijn buurvrouw zo ver (mijn PRO Professor buurvrouw), om met mij hierover te praten.
Yvonne, je moet bedenken dat hij kan worden ge-hi-jacked of vermoord in de straat – hij blijft de vader van je kinderen, zei ze tegen me. Ik probeerde haar het concept uit te leggen – slechte keuzes leiden tot slechte gevolgen etc. – maar ze wilde dat niet begrijpen.

Ik schreef het volgende aan de Prof:
Ik heb dezelfde risico’s als ik buiten jouw huis sta om de kinderen op te halen. Ik heb ook geen toegang tot jouw woning. Bovendien, stop om mij te bedreigen. INDIEN je de kinderen niet naar school neemt, zal ik alternatieve regelingen nemen. Je snijdt jezelf in de vingers.

Ik wist niet dat mijn woorden een bijna profetische voorspelling inhielden.