Dit is te mooi om niet door te geven.
De Prof belde de school op en kreeg toevallig de wiskunde lerares die de telefoon oppakte – Murphy’s law? (als er iets verkeerd KAN gaan, ZAL het verkeerd gaan). Of zoals mijn ene vriendin zegt – Karma – kan een echte b…ch zijn!
Een zeer ‘gematigde’ Prof zei toen tegen haar dat hij nu de situatie begrijpt en het hoofd van de school hoeft niet meer te reageren. Nou, je kon me met een veertje omver gooien! Yippee. OF misschien….was hij afgekomen op de blog?
Er…..Nee – ik denk van niet – dan zou hij werkelijk buiten zichzelf geweest zijn van woede.
NB. Is er iemand, afgezien van Elly en Ada, die mijn vertaling leest?? Ik zou graag je commentaar ontvangen.
Thursday, November 19, 2009
DE ENIGSTE - Arno (tegenwoordige tijd)
Nou, Arno lijkt het onderwerp te zijn van vele berichten. Gewoonlijk is hij leuk en lief, maar deze tijd van examens hebben onze relatie en mijn geduld tot het uiterste beproefd.
Hij kan niet 5 minuten achter elkaar zitten studeren. Gisteren betrapte ik hem stiekem buiten, dus ik stuurde hem terug naar zijn kamer om te leren. Een paar minuten later ging ik even controleren (gelukkig maar) en zag hem uit het raam hangen – ‘om verse lucht te krijgen, Mam'.
Ik denk, de laatste druppel was, toen ik ontdekte dat ‘wij’ volgens Marielle’s tijdtabel hebben geleerd (en ik zeg ‘wij’ – want ik heb ook actief zijn werk geleerd – weet je dat niet!). WAAROM? Tja, omdat meneer zijn tijdtabel kwijtgeraakt was – dus hij dacht dat het een goed idee was om te leren op basis wat zijn zus moest doen. Wat is het probleem daarmee, Mam?
Ik zat een volle minuut met mijn hoofd op mijn armen aan de eettafel gisteravond, terwijl ik hevig probeerde deze informatie te verwerken. Tot slot bad ik, Heer, geef me alsjeblieft geen kracht – ik zou het kunnen misbruiken, geef me alleen uithoudingsvermogen….
Welnu, hier is het dilemma. Hij had eergisteren wiskunde examen. Dat is zijn beste onderwerp. We hadden werkbladen van Internet gehaald en oefenden totdat hij uiteindelijk zei – waarom blijf je mij dingen geven die ik ken?
Wiskundelerares is ook zijn gitaar lerares, dus met ‘handel met voorkennis informatie’ zei ze tegen ons dat hij een schamele 45% gekregen had. WAAROM? Nou, omdat hij niet goed geconcentreerd had en hij had dus niet de noodzakelijke instructie gelezen wat zei: laat ALLE berekeningen zien op de examenopgave.
Hij schreef alleen de antwoorden neer. Nu, VOORDAT je in verleiding komt om te denken dat dit een zeer harde les is om te leren voor een kleine, leuke jongen, laat me dit even in perspectief zetten.
Als hij zijn berekeningen zou hebben neergeschreven, zou hij 60% hebben gekregen. Nog steeds niet een goed cijfer voor zijn wiskunde. Wat blijkt? Net zo slecht als hij het begin van de opgave gelezen had, net zo slecht had hij de rest gelezen. Hij las zijn vragen verkeerd – dat kostte hem kostbare punten.
Hier komt de reden voor mijn verhaal. De Professor – zelf een A student en op en top perfectionist, kwam te horen van Arno’s cijfer. Hij was verontwaardigd en schreef een email aan het hoofd, waarin hij zei dat dit zeer oneerlijk was – Arno had voldaan aan de criteria.
Zodoende was ik gedwongen om mijn eigen email te schrijven, waarin ik schreef dat ik zeer sterk van mening was, dat Arno’s cijfers hetzelfde moesten blijven. Het is nodig dat Arno de gevolgen leert van zijn slechte leerstijl, zowel als zijn ‘nonchalante’ houding ten opzichte van het lezen van de vragen. Hij moet deze lessen NU leren – liever nu dan later. Hij moet ook niet het idee krijgen, dat indien dingen slecht gaan, zijn vader hem zal ‘redden’. Stel je voor dat hij zijn examen opgave van Matric verkeerd leest (denk ik dat hij OOIT Matric zal bereiken??), wat dan? De Professor zal de moderator bellen en zeggen: hey – mijn zoon is eigenlijk alleen een beetje misleid, ik dring er op aan om zijn cijfers aan te passen, zodat hij slaagt? Nou, ik denk toch van niet…..
Dus, graag je mening, woorden van wijsheid, advies – wat dan ook! Heb ik juist gehandeld?
Tussen twee haakjes, Arno krijgt nog steeds een goed cijfer voor zijn wiskunde, omdat hij een hoog gemiddelde had in de termijn.
Hij kan niet 5 minuten achter elkaar zitten studeren. Gisteren betrapte ik hem stiekem buiten, dus ik stuurde hem terug naar zijn kamer om te leren. Een paar minuten later ging ik even controleren (gelukkig maar) en zag hem uit het raam hangen – ‘om verse lucht te krijgen, Mam'.
Ik denk, de laatste druppel was, toen ik ontdekte dat ‘wij’ volgens Marielle’s tijdtabel hebben geleerd (en ik zeg ‘wij’ – want ik heb ook actief zijn werk geleerd – weet je dat niet!). WAAROM? Tja, omdat meneer zijn tijdtabel kwijtgeraakt was – dus hij dacht dat het een goed idee was om te leren op basis wat zijn zus moest doen. Wat is het probleem daarmee, Mam?
Ik zat een volle minuut met mijn hoofd op mijn armen aan de eettafel gisteravond, terwijl ik hevig probeerde deze informatie te verwerken. Tot slot bad ik, Heer, geef me alsjeblieft geen kracht – ik zou het kunnen misbruiken, geef me alleen uithoudingsvermogen….
Welnu, hier is het dilemma. Hij had eergisteren wiskunde examen. Dat is zijn beste onderwerp. We hadden werkbladen van Internet gehaald en oefenden totdat hij uiteindelijk zei – waarom blijf je mij dingen geven die ik ken?
Wiskundelerares is ook zijn gitaar lerares, dus met ‘handel met voorkennis informatie’ zei ze tegen ons dat hij een schamele 45% gekregen had. WAAROM? Nou, omdat hij niet goed geconcentreerd had en hij had dus niet de noodzakelijke instructie gelezen wat zei: laat ALLE berekeningen zien op de examenopgave.
Hij schreef alleen de antwoorden neer. Nu, VOORDAT je in verleiding komt om te denken dat dit een zeer harde les is om te leren voor een kleine, leuke jongen, laat me dit even in perspectief zetten.
Als hij zijn berekeningen zou hebben neergeschreven, zou hij 60% hebben gekregen. Nog steeds niet een goed cijfer voor zijn wiskunde. Wat blijkt? Net zo slecht als hij het begin van de opgave gelezen had, net zo slecht had hij de rest gelezen. Hij las zijn vragen verkeerd – dat kostte hem kostbare punten.
Hier komt de reden voor mijn verhaal. De Professor – zelf een A student en op en top perfectionist, kwam te horen van Arno’s cijfer. Hij was verontwaardigd en schreef een email aan het hoofd, waarin hij zei dat dit zeer oneerlijk was – Arno had voldaan aan de criteria.
Zodoende was ik gedwongen om mijn eigen email te schrijven, waarin ik schreef dat ik zeer sterk van mening was, dat Arno’s cijfers hetzelfde moesten blijven. Het is nodig dat Arno de gevolgen leert van zijn slechte leerstijl, zowel als zijn ‘nonchalante’ houding ten opzichte van het lezen van de vragen. Hij moet deze lessen NU leren – liever nu dan later. Hij moet ook niet het idee krijgen, dat indien dingen slecht gaan, zijn vader hem zal ‘redden’. Stel je voor dat hij zijn examen opgave van Matric verkeerd leest (denk ik dat hij OOIT Matric zal bereiken??), wat dan? De Professor zal de moderator bellen en zeggen: hey – mijn zoon is eigenlijk alleen een beetje misleid, ik dring er op aan om zijn cijfers aan te passen, zodat hij slaagt? Nou, ik denk toch van niet…..
Dus, graag je mening, woorden van wijsheid, advies – wat dan ook! Heb ik juist gehandeld?
Tussen twee haakjes, Arno krijgt nog steeds een goed cijfer voor zijn wiskunde, omdat hij een hoog gemiddelde had in de termijn.
Tuesday, November 17, 2009
Eén E-Mail
Is het mogelijk dat één daad of één woord of misschien één e mail, de loop van je leven kan veranderen….?
Het gebeurde met mij.
Zoals meestal het geval is, gebeurde het zonder nadruk, zonder luide aankondigigen en zonder enige fanfare. Het gebeurde op een rustige dag, op een rustige manier. De aarde trilde niet en de sterren vielen niet uit de hemel – maar als ik terugkijk, besef ik dat het wel zo had kunnen wezen – zo enorm was het effect op mijn leven en dat van de kinderen. Het gebeurde met één e-mail.
Dit is wat er in mijn inbox zat, ongeveer 2 maanden nadat ik gestopt was met schrijven naar NMH (Not Murderous Husband).
Hallo Yvonne,
Ik weet dat ik jou en je kinderen niet ken, maar ik vroeg me af hoe het met jullie ging? Jij en je kinderen zijn meer en meer in mijn gebeden.
NMH
Dus – ik denk dat je nu 2 en 2 bij elkaar kunt zetten en meteen naar het einde van het verhaal kunt springen! Kunnen we Not Murderous Husband ‘hernoemen’ en hem Now My Husband noemen? (NMH krijgt een totaal nieuwe betekenis).
Laat ik je voorstellen aan Werner – X man van Cream Puff.
In toekomstige berichten zal ik je vertellen hoe onze vriendschap groeide en hoe deze ene email zo’n belangrijke werd. Want na deze email – begon ik te corresponderen met hem en geen afkeuring van wie dan ook, maakte enig verschil. We schrijven elkaar, tot op de dag van vandaag!
Het gebeurde met mij.
Zoals meestal het geval is, gebeurde het zonder nadruk, zonder luide aankondigigen en zonder enige fanfare. Het gebeurde op een rustige dag, op een rustige manier. De aarde trilde niet en de sterren vielen niet uit de hemel – maar als ik terugkijk, besef ik dat het wel zo had kunnen wezen – zo enorm was het effect op mijn leven en dat van de kinderen. Het gebeurde met één e-mail.
Dit is wat er in mijn inbox zat, ongeveer 2 maanden nadat ik gestopt was met schrijven naar NMH (Not Murderous Husband).
Hallo Yvonne,
Ik weet dat ik jou en je kinderen niet ken, maar ik vroeg me af hoe het met jullie ging? Jij en je kinderen zijn meer en meer in mijn gebeden.
NMH
Dus – ik denk dat je nu 2 en 2 bij elkaar kunt zetten en meteen naar het einde van het verhaal kunt springen! Kunnen we Not Murderous Husband ‘hernoemen’ en hem Now My Husband noemen? (NMH krijgt een totaal nieuwe betekenis).
Laat ik je voorstellen aan Werner – X man van Cream Puff.
In toekomstige berichten zal ik je vertellen hoe onze vriendschap groeide en hoe deze ene email zo’n belangrijke werd. Want na deze email – begon ik te corresponderen met hem en geen afkeuring van wie dan ook, maakte enig verschil. We schrijven elkaar, tot op de dag van vandaag!
NOGAL GEWILD
Ik ben bevriend met een lief echtpaar van mijn vorige kerk. Hij was de diaken en kwam elke maand bij mij op bezoek. Hij had een vaderlijke houding tegenover mij en hielp me vaak als er dingen in het huis gerepareerd moesten worden. Ik heb het nu over de tijd voordat de Prof vertrok.
Deze lieve mensen hebben een gescheiden zoon die in de Kaap woont.
Hij was hier bij hen op bezoek in een weekend en ik denk dat ze ter plaatse besloten, wie een goede vrouw voor hem zou wezen.
Dus, tamelijk laat op een Vrijdagavond, belden ze me op en vroegen of ze konden komen koffiedrinken. De zoon werd niet genoemd. De kinderen waren naar de Professor voor de avond – dus ik was alleen thuis.
Zodra ze aankwamen, zoon op sleeptouw, begreep ik waarover dit ging. Ik onthou dat ik het gevoel kreeg om door de grond te willen zakken. Ik was niet netjes gekleed, het was allemaal zo plotseling en onverwachts. Wat een afschuwelijk gevoel: te koop worden gezet. Het voelde alsof ik te pronk werd gezet. Het vreemde van dit alles – je voelt schuldig – alsof je iets te maken hebt met hun samenzwering.
Hij was heus een aardige man – wat het meeste tegen hem telde was, dat hij dezelfde naam had als de Prof! Hij zag er minstens net zo ongemakkelijk uit als wat ik voelde.
De humoristische kant van mij, was nog steeds in staat om te glimlachen. Ik stelde mezelf buiten deze situatie voor – naar binnen kijkend. Ik was in staat om een enorm compliment hier uit te krijgen – en dacht iets in de trant van: deze vrienden keken naar mij en zagen potentieel. Ze dachten bij zichzelf – als we hen niet bij elkaar brengen – pikt een ander haar in!
Dus met die gedachte, nam ik hun bezoek aan met de nodige gepastheid.
De volgende dag belde hun zoon me op en vroeg me of ik de volgende zondag, mee wilde komen met hem en de familie. Ik was helemaal verbluft. In mijn verwarring zei ik ja.
Gelukkig – die dag kwamen Jonathan en zijn familie ons bezoeken.
Zij praatten dingen met mij door. Waarom zou deze persoon zo haastig wezen. Ik belde hem terug en annuleerde heel beleefd. Bovendien zouden de kinderen heel erg ontsteld wezen door de mogenlijkheid van een dergelijke relatie.
Dus die ‘afwijzing’ was de doodsteek aan die kleine escapade! Ik heb nooit meer iets van hen gehoord (nee, evenmin van de ouders).
Ik besloot dat dit draaiboek ( waar vrienden proberen je te ‘koppelen’) net zo yukkie was, als het ‘singles tafereel’. Ik zei in mijn hart hier ook tegen ‘Nee dank je ‘.
Deze lieve mensen hebben een gescheiden zoon die in de Kaap woont.
Hij was hier bij hen op bezoek in een weekend en ik denk dat ze ter plaatse besloten, wie een goede vrouw voor hem zou wezen.
Dus, tamelijk laat op een Vrijdagavond, belden ze me op en vroegen of ze konden komen koffiedrinken. De zoon werd niet genoemd. De kinderen waren naar de Professor voor de avond – dus ik was alleen thuis.
Zodra ze aankwamen, zoon op sleeptouw, begreep ik waarover dit ging. Ik onthou dat ik het gevoel kreeg om door de grond te willen zakken. Ik was niet netjes gekleed, het was allemaal zo plotseling en onverwachts. Wat een afschuwelijk gevoel: te koop worden gezet. Het voelde alsof ik te pronk werd gezet. Het vreemde van dit alles – je voelt schuldig – alsof je iets te maken hebt met hun samenzwering.
Hij was heus een aardige man – wat het meeste tegen hem telde was, dat hij dezelfde naam had als de Prof! Hij zag er minstens net zo ongemakkelijk uit als wat ik voelde.
De humoristische kant van mij, was nog steeds in staat om te glimlachen. Ik stelde mezelf buiten deze situatie voor – naar binnen kijkend. Ik was in staat om een enorm compliment hier uit te krijgen – en dacht iets in de trant van: deze vrienden keken naar mij en zagen potentieel. Ze dachten bij zichzelf – als we hen niet bij elkaar brengen – pikt een ander haar in!
Dus met die gedachte, nam ik hun bezoek aan met de nodige gepastheid.
De volgende dag belde hun zoon me op en vroeg me of ik de volgende zondag, mee wilde komen met hem en de familie. Ik was helemaal verbluft. In mijn verwarring zei ik ja.
Gelukkig – die dag kwamen Jonathan en zijn familie ons bezoeken.
Zij praatten dingen met mij door. Waarom zou deze persoon zo haastig wezen. Ik belde hem terug en annuleerde heel beleefd. Bovendien zouden de kinderen heel erg ontsteld wezen door de mogenlijkheid van een dergelijke relatie.
Dus die ‘afwijzing’ was de doodsteek aan die kleine escapade! Ik heb nooit meer iets van hen gehoord (nee, evenmin van de ouders).
Ik besloot dat dit draaiboek ( waar vrienden proberen je te ‘koppelen’) net zo yukkie was, als het ‘singles tafereel’. Ik zei in mijn hart hier ook tegen ‘Nee dank je ‘.
Friday, November 13, 2009
HOOR EENS, IK HEB OOK EEN EIGEN LEVEN
Iets anders waar de Prof tegen mij over zeurde, waren wijnglazen. Hij wilde die terughebben – of tenminste een groot gedeelte ervan.
Ik keek naar de wijnglazen en in een boze bui – pakte de hele boel in. Ik dacht bij mezelf – hier heb je de hele troep – drink jezelf maar dood ermee. De Prof dronk. Niet wat je een alcoholist zou noemen – maar toch wel elke avond.
Dus, de wijnglazen gingen naar de Prof.
Een tijdje hierna – ik kan me niet precies herinneren hoelang, begon ik bij mezelf te denken…..als hier menzen komen – zeg nu maar, voor dinner – dan zullen ze denken dat ik geen eigen leven heb. Ik bezit geen één fles wijn, met andere woorden, ik heb geen eigen leven.
Dus ik besloot om elke maand een fles wijn te kopen.
Maar, wat ik van wijn afweet, is gevaarlijk. Ik weet wat lekker smaakt en wat niet, maar daar houdt het mee op. De Prof heeft 14 jaar lang geprobeerd om mij rode wijn te leren drinken. Toen ik er eindelijk eentje ontdekte die ik lekker vond, bleek het een verdraaid dure fles rode wijn te wezen – o, alstjeblieft, vraag me niet welke – want ik heb geen idee.
Dus, hoe koop je goede wijn als je er absoluut geen verstand van hebt? Ik stond hierover te denken, toen ik voor rijen en rijen flessen wijn stond in de winkel. Uiteindelijk besloot ik dat de prijs een goede maatstaf moest wezen. Met die gedachte – kocht ik voor mezelf een ‘dure’ fles wijn elke maand. Ik denk dat ik 4 flessen wijn had, tegen de tijd dat ik vrienden uitnodigde voor dinner.
Tussen twee haakjes – dit was de vriend waarmee ik op de eerste ‘date’ ging. Hij had intussen een girlfriend en zij kwamen op bezoek voor dinner.
Enigszins met mezelf ingenomen, liet ik mijn flessen wijn zien en zei tegen hem dat hij er eentje moest kiezen. Dat gedaan, gingen we in het huis op zoek naar een flesopener. Oeps – ergens vergat ik dat je zo’n ding nodig hebt om de fles open te maken.
Toen we er eindelijk eentje gevonden hadden, herinnerde ik me ineens – o, domme Yvonne, je hebt geen wijnglazen. Weet je dat niet meer, je gaf ze allemaal terug!
Dus, we schonken het bewijs van ‘hoor eens, ik heb een eigen leven’, in gewone glazen. Het smaakte precies hetzelfde alsof het uit de luxe glazen van de Prof kwam ----en jongens, wat hebben we gelachen.
Dus – ik had een eigen leven, alleen een beetje anders dan gemeten met de maatstaven van de Prof.
Ik keek naar de wijnglazen en in een boze bui – pakte de hele boel in. Ik dacht bij mezelf – hier heb je de hele troep – drink jezelf maar dood ermee. De Prof dronk. Niet wat je een alcoholist zou noemen – maar toch wel elke avond.
Dus, de wijnglazen gingen naar de Prof.
Een tijdje hierna – ik kan me niet precies herinneren hoelang, begon ik bij mezelf te denken…..als hier menzen komen – zeg nu maar, voor dinner – dan zullen ze denken dat ik geen eigen leven heb. Ik bezit geen één fles wijn, met andere woorden, ik heb geen eigen leven.
Dus ik besloot om elke maand een fles wijn te kopen.
Maar, wat ik van wijn afweet, is gevaarlijk. Ik weet wat lekker smaakt en wat niet, maar daar houdt het mee op. De Prof heeft 14 jaar lang geprobeerd om mij rode wijn te leren drinken. Toen ik er eindelijk eentje ontdekte die ik lekker vond, bleek het een verdraaid dure fles rode wijn te wezen – o, alstjeblieft, vraag me niet welke – want ik heb geen idee.
Dus, hoe koop je goede wijn als je er absoluut geen verstand van hebt? Ik stond hierover te denken, toen ik voor rijen en rijen flessen wijn stond in de winkel. Uiteindelijk besloot ik dat de prijs een goede maatstaf moest wezen. Met die gedachte – kocht ik voor mezelf een ‘dure’ fles wijn elke maand. Ik denk dat ik 4 flessen wijn had, tegen de tijd dat ik vrienden uitnodigde voor dinner.
Tussen twee haakjes – dit was de vriend waarmee ik op de eerste ‘date’ ging. Hij had intussen een girlfriend en zij kwamen op bezoek voor dinner.
Enigszins met mezelf ingenomen, liet ik mijn flessen wijn zien en zei tegen hem dat hij er eentje moest kiezen. Dat gedaan, gingen we in het huis op zoek naar een flesopener. Oeps – ergens vergat ik dat je zo’n ding nodig hebt om de fles open te maken.
Toen we er eindelijk eentje gevonden hadden, herinnerde ik me ineens – o, domme Yvonne, je hebt geen wijnglazen. Weet je dat niet meer, je gaf ze allemaal terug!
Dus, we schonken het bewijs van ‘hoor eens, ik heb een eigen leven’, in gewone glazen. Het smaakte precies hetzelfde alsof het uit de luxe glazen van de Prof kwam ----en jongens, wat hebben we gelachen.
Dus – ik had een eigen leven, alleen een beetje anders dan gemeten met de maatstaven van de Prof.
Wednesday, November 11, 2009
DE FONTEIN
De Prof is een groot liefhebber van tuinieren. Tot op de dag van vandaag, beschouwt hij nog steeds de tuin (en huis) als zijn eigendom. Hij heeft die tuin meer gemist dan hij ons ooit gemist heeft.
Als hij de kinderen komt halen, zie ik hem op en neer langs de omheining lopen en zie hem de tuin in gluren om te kijken wat we gedaan hebben. Het is grappig aan de ene kant – maar ook heel verdrietig. Het is bijna alsof hij terugkijkt naar zijn vroegere leven. Ik vraag me dan af – wat gaat er door zijn hoofd?
Hij had 3 fonteinen in de tuin gezet. De eerste, een enorm groog ding, precies aan de voorkant van het terras – in het gezicht. Het is op zichzelf indrukwekkend – ik heb dezelfde al gezien bij grote ingangen van hotels. Zie je het voor je? – dit ding is te groot voor een normale tuin!
De Prof heeft nooit een fundering gegraven voor deze fontein. Het resultaat was – het lekte ALTIJD. In feite – het lekt nog tot op de dag van vandaag. De Prof verzegelde het, dan verschoof de grond weer en wala – het lek was weer terug. In feite – De Prof grapte, dat hij een boorgat had laten inzetten om in staat te wezen de fontein bij te vullen.
Nou, tijdens het hele gedoe rond de verhuizing, had hij gevraagd om deze fontein terug te krijgen. Ik was tamelijk kwaad, maar realiseerde me dat de ‘loslaten’ theorie, ook hierop van toepassing was – en zei tegen hem – Kom en haal het maar op.
Mmmm, de fontein is nog steeds in mijn tuin….Ik denk dat hij niet weet hoe om het te verplaatsen.
Dus nam hij genoegen om één van de andere fonteinen te nemen – ironisch genoeg, liet dat een heel groot gapend gat achter, in de tuin. Ik denk dat de – oh Yvonne, ik wil geen hiaten in het huis achterlaten door het wegnemen van spullen – niet van toepassing was op de tuin!
N.B. We hebben besloten om het lekkende deel van de fontein te vullen en bloemen te planten.
Als hij de kinderen komt halen, zie ik hem op en neer langs de omheining lopen en zie hem de tuin in gluren om te kijken wat we gedaan hebben. Het is grappig aan de ene kant – maar ook heel verdrietig. Het is bijna alsof hij terugkijkt naar zijn vroegere leven. Ik vraag me dan af – wat gaat er door zijn hoofd?
Hij had 3 fonteinen in de tuin gezet. De eerste, een enorm groog ding, precies aan de voorkant van het terras – in het gezicht. Het is op zichzelf indrukwekkend – ik heb dezelfde al gezien bij grote ingangen van hotels. Zie je het voor je? – dit ding is te groot voor een normale tuin!
De Prof heeft nooit een fundering gegraven voor deze fontein. Het resultaat was – het lekte ALTIJD. In feite – het lekt nog tot op de dag van vandaag. De Prof verzegelde het, dan verschoof de grond weer en wala – het lek was weer terug. In feite – De Prof grapte, dat hij een boorgat had laten inzetten om in staat te wezen de fontein bij te vullen.
Nou, tijdens het hele gedoe rond de verhuizing, had hij gevraagd om deze fontein terug te krijgen. Ik was tamelijk kwaad, maar realiseerde me dat de ‘loslaten’ theorie, ook hierop van toepassing was – en zei tegen hem – Kom en haal het maar op.
Mmmm, de fontein is nog steeds in mijn tuin….Ik denk dat hij niet weet hoe om het te verplaatsen.
Dus nam hij genoegen om één van de andere fonteinen te nemen – ironisch genoeg, liet dat een heel groot gapend gat achter, in de tuin. Ik denk dat de – oh Yvonne, ik wil geen hiaten in het huis achterlaten door het wegnemen van spullen – niet van toepassing was op de tuin!
N.B. We hebben besloten om het lekkende deel van de fontein te vullen en bloemen te planten.
Subscribe to:
Posts (Atom)