DE KENNISMAKING

De eerste ontmoeting (tussen de kinderen en Cream Puff) was vastgesteld op een Zaterdagochtend. De counselor zou de kinderen komen ophalen en naar een Wimpy nemen, waar de Prof en Cream Puff hen zouden ontmoeten.

De kinderen hadden ‘wraak’ plannen bedacht voor haar en de counselor zei tegen me dat ik hen hun gang moest laten gaan. Het was hun enigste manier om haar ‘terug te krijgen’ in een situatie waarin ze machteloos voelden.

Ha – had ik erover in de war gezeten dat de kinderen niet achter mij zouden staan? Ze waren enorm loyaal. Plotseling pasten de puzzelstukjes ook voor hen, in elkaar.
Zij trokken ook de nodige conclusies zoals – “hey Mam – Papa jokte tegen ons. We zagen speelgoed in zijn auto en toen we hem er naar vroegen zei hij tegen ons dat hij een collega van werk een lift naar huis gegeven had”. Zo zetten zij stukjes bij elkaar van honderden kleine details. Onthou, dat we een uitdrukking thuis hebben van – eerlijkheid krijgt je altijd te pakken. Ik neem aan dat je dat ook kunt zeggen van het tegenovergestelde: Leugens krijgen je ook altijd te pakken. Op een gegeven moment, komen ze terug en achtervolgen je.

Dus, de noodlottige dag arriveerde en met grote aarzeling, bracht ik de kinderen naar de auto van de counselor en keek hen na toen ze wegreden. Iets in mij, voelde alsof de affaire opnieuw begon….

Later hebben we moeten lachen om de kinderen. Ik had niet gedacht dat ze de moed hadden om hun plannen voor wraak door te voeren – maar dat deden ze wel.

Arno ging onder de tafel en strooide zout op haar schoenen. Marielle plakte prestick op haar rok en Marinda deed een paar extra lepels suiker in haar koffie.

GO KIDS!!!!

Ze hadden onmiddellijk een hekel aan Cream Puff – NATUURLIJK! Ik denk dat het meer te maken had met het ‘gedwongen’ worden om haar te ontmoeten en ‘gedwongen’ worden om van haar te houden, die hen zo liet voelen. ‘Een afkeer’ was hun enigste verweer.

Het was ook duidelijk dat Cream Puff en de Prof zeer ongemakkelijk en nerveus waren. Cream Puff had geen idee hoe om om te gaan met mijn kinderen – en sprak tegen hen alsof ze 4 jaar oud waren.
Maar het was gedaan. Nu konden de kinderen naar de Prof gaan in het weekend en hoefde hij niet langer de schijn op te houden dat hij in een tuinhuis woonde. Het baande de weg voor hem open, om te gaan samenwonen met Cream Puff.

DE ONTHULLING

Ik zal over een paar dagen over de garagedeuren vertellen . Ik vergat een heel belangrijk stuk van het verhaal, wat er eigenlijk inpast vóór de nieuwe garagedeuren.

Ik moet even iets teruggaan in de tijd. Herinner je je dat Marinda geraden had dat er iemand anders was en ze vroeg mij er naar – Ik had dit bevestigd.
De Professor was heel boos over dit incident. Marinda, prijzenswaardig, had deze informatie niet gedeeld met haar broer en zus. Ze is een geweldige jonge dame!

De kinderen gingen nog steeds naar counseling. De Prof was niet erg geïnteresseerd of betrokken bij hun counseling, behalve om te klagen over de kosten ervan en om de counseling sessies te gebruiken als middel om informatie over Cream Puff door te voeren naar de kinderen.

Elke week wilde hij weten of de couselor hen verteld had over Cream Puff en elke week gaf ik hem de informatie dat ze gezegd had dat de kinderen nog niet gereed waren om dit te horen. Op een gegeven moment dreigde hij om het hen zelf te vertellen.

We werden zodoende geforceerd, want we besloten dat het beter was als die informatie van ons kwam – mijzelf en de counselor – zodat we controle hadden erover.

Jammer genoeg gebeurde dit allemaal op Marielle’s verjaardag – een feit dat ze zich duidelijk herinnert en ik denk dat ze ons dat nog steeds kwalijk neemt.

Dus, voor een tweede keer in hun leven, was ik betrokken om hen iets vreselijks te vertellen, iets waarin ik eigenlijk geen rol wilde spelen. Tegen deze tijd waren de kinderen een heel stuk wijzer en ‘met het’, vergeleken met het vertellen van het vertrek van de Prof. Nadat de counselor het hen had verteld, rende Arno haar spreekkamer uit, naar mijn moeder, die in de wachtkamer zat.

“Oma, Oma – heb je het gehoord? Er is EEN ANDERE VROUW”. Het had iets van een ‘roddel’ element – alsof hij een heel interessant nieuwtje doorgaf.

We maakten toen de regeling dat de counselor met de kinderen zou meegaan voor de eerste kennismaking – wat vastgesteld werd, spoedig daarna.

Wat een afschuwelijk gevoel – om je kinderen te laten gaan en ‘die andere vrouw’ te ontmoeten (en misschien zouden ze van haar ‘houden’). Wie, die bij zijn gezonde verstand is, laat zijn kinderen gaan om ‘de affaire’ te ontmoeten? Hoe kon de Professor dit aan zijn kinderen doen? Het was alsof hij ‘trots’ was op de situatie en niet kon wachten om Cream Puff aan hen voor te stellen. Al deze gedachten gingen door mijn hoofd. Er zijn geen boeken of conventionele wijsheid om je te helpen omgaan met deze situaties.

Mijn grootste zorg was over het emotionele welzijn van de kinderen – en om die reden ging de counselor mee. Dit was een kleine troost.

ER KOMT SCHOT IN

We zijn nu in Junie 2007.

De Prof deed een uitstekende job met verhuizen!! Hij nam zijn kleren, zijn Oma’s bed…..en verhuisde!! De rest van zijn spullen waren nog steeds in het huis.

OK – om eerlijk te wezen, het was ook mijn fout omdat ik niet wilde dat hij het huis binnenkwam.

Er kwam een dag dat ik besloot – nu is het genoeg.

Ik ging dozen kopen en deed alle overblijfselen erin die aan de Prof deden denken.

Tot mijn verbazing besefte ik – alle oude dingen waren van hem – alle mooie dingen waren van mij! Ik kan niet echt zeggen of dat de manier was die ik koos of onthield of dat het werkelijk zo was. Ik denk dat, door te zeggen: Oh Yvonne, ik zal niets meenemen, want ik wil geen ‘hiaten’ achterlaten”, liet het mij vrij om te kiezen wat ik wilde teruggeven aan hem.

Om iedere volle doos op de veranda te zetten, gaf mij de grootste voldoening. Bij elk ding wat het huis uitging dacht ik – hier heb je nog meer rommel terug!

Het kostte me dagen om door het hele huis te gaan. Het was eigenlijk een ‘loslaten’ fase. Er waren dingen bij die hem toebehoorden, waaraan ik gehecht was. Ik dacht dan – kan ik dat laten gaan – omwille van de vrede?

En het lukte me. Nadat hij gekomen was om het allemaal op te halen, vroeg hij nog aan mij – kan ik dit of dat alsjeblieft nog krijgen. Hij vroeg zelfs of hij in het huis kon komen om te controleren dat ik hem alles gegeven had. Natuurlijk heb ik dit verzoek met de minachting behandeld, die het verdiende en zei koel – NEE.

Ik zei tegen hem – stel een lijst samen van de dingen die je nog wilt hebben en ik zal het je teruggeven en je moet een stuk papier ondertekenen om te zeggen – dit is de volledige en difinitieve regeling.

Dit is precies zo gebeurd.

De foto hierboven, heb ik met opzet gepost. Het is de enige foto die ik heb waar de oude garagedeuren opstaan, zoals ze destijds waren. Ze waren oud en roestig – Ik zal je in de volgende post vertellen wat ik omtrent dat probleem gedaan heb.

CREAM PUFF BESPIONEREN

Ik had Cream Puff nog nooit gezien. Ik had slechts een foto gezien, afgehaald van de Web. Een vriendin van mij, die op een blok afstand van de Prof’s nieuwe huis woont, belde me op een zekere dag op.

“Wil je zien hoe Cream Puff er uit ziet” vroeg ze, “Ze is bezig om de tuin buiten water te geven”.

Nou, dit was een kans die ik niet wilde missen, dacht ik.

We reden er langs en ja hoor, Cream Puff stond buiten de tuin water te geven. Ik kon mijn ogen niet geloven. Ze was …..gewoon. Erger nog, ze was alledaags, mollig….niets bijzonders om naar te kijken.

Mijn gedachten gingen in de trant van..…je hebt mij hiervoor verlaten????

Mijn vriendin en ik begonnen te lachen. Kom op, laten we rond het blok rijden – nog een keertje kijken.

Dus, als stoute kinderen, reden we nog een keertje om. Ik denk dat we wel 3 keer langsgereden zijn, elke keer moesten we harder lachen.

Ik denk dat Cream Puff ons in de gaten kreeg, maar ik weet niet of ze ooit besefte wat er gaande was. Tot op de dag van vandaag, voel ik beschaamd over dit incident. Tijdens het hele proces was mijn gedrag eervol geweest…boven verwijt. Dit voelde niet als een eerbaar ding om te doen…om te lachen achter iemands rug. Het zou beter zijn geweest om een gevecht van aangezicht tot aangezicht met haar te hebben (iets wat mijn counselor mij had verboden om te doen – hoor ik je zeggen – aaahhh.
Tja, ik ook. Er waren dagen, dat ik haar een flinke dreun om de oren had willen geven).

Maar ik heb wel iets geleerd van dit alles – affaires gaan niet over de echtgenote die bedrogen wordt, het heeft niets te maken over dat de andere vrouw knapper of jonger is…. Affaires zijn iets waarmee de mensen die betrokken zijn, een gat in hun leven proberen te vullen.

HET CONCERT (Tegenwoordige tijd)

Een vervolg op de post van gisteren. Ik besefte dat ik het verhaal niet afgemaakt had. De griezel (op die afschuwelijke ‘date’) die mijn nummer genomen had, heeft me nooit gebeld – gelukkig maar!
Daarna kreeg ik zulke binnepret. De Prof heeft nu mijn oude mobiele nummer – een paar grappige verhalen daarover komen er nog aan – dus stel je eens voor als ‘griezel’ de Prof gaat bellen – Ha Ha.

Gisteravond hadden Marielle en Arno hun school concert. We gingen allemaal kijken – Werner ook. Hij nam zijn fototoestel mee – hij is een fantastische fotograaf (ja ik ben bevooroordeeld).
Terwijl het concert aan de gang was, sprong hij overeind, ging naar voren, nam een paar foto’s en kwam weer terug en ging zitten. Hij deed dit herhaaldelijk gedurende het concert.

Toen het concert klaar was, werd ik als door de bliksem getroffen. De Prof had een vreselijke hekel aan deze concerten. Hij bleef zitten – verdroeg het, maar maakte geen geheim van zijn afkeer. Vorig jaar hadden we kaartjes voor hem gekocht en hij ‘vergat’ te komen. Hij was verondersteld om de kinderen na het concert naar huis te brengen.

Het brak mijn hart om te weten, dat ze elk gezicht in het gehoor doorzochten om hem te vinden en daarna buiten stonden te wachten en geen manier hadden om thuis te komen. Ik kreeg een paar hectische telefoontjes van vrienden die de kinderen buiten zagen staan en Werner en ik zijn hen uiteindelijk gaan halen – tegelijk proberen om de gebroken stukken van hun hart te ‘repareren’.

Ik weet dat elk mens fouten maakt en ik ben ook wel eens iets vergeten – dit was gewoon bijzonder slecht om te vergeten.

Dus, gisteravond zat ik te kijken naar deze lieve man van mij en mijn hart vloeide over van dankbaarheid. Ik zei hem – dank je wel dat je dit doet, opspringen en foto’s maken – net als alle andere vaders en dat je hier met ons bent en er zoveel van geniet. Hij keek me aan en glimlachte: Maar natuurlijk, zei hij – dit zijn ONZE kinderen.

Om te bedenken – er is een tijd geweest dat ik dacht: wie zou er een gescheiden vrouw met 3 kinderen bij willen nemen?

Dank je schat – dat je ons allemaal aangenomen hebt!

DE 'DATE'

Ja, ik maakte een ‘afspraak’. Het voelde erg vreemd om zelfs een afspraak te maken om te gaan koffiedrinken met iemand anders. Was dit juist om te doen?

Ik deed het in een weekend dat de kinderen naar de Prof waren. Toen ben ik met een oude vriend van mij, ergens gaan koffiedrinken. Hij en zijn vrouw waren onze Bijbelstudie leiders, toen de Prof en ik pas getrouwd waren. Nu was hij al jarenlang gescheiden.

Ik (nogal een voorzichtig type) bood aan om hem op te halen – zodat ik in controle zou wezen van deze situatie!

Het was heel leuk. Een achterstand van jaren om in te halen. Ik was niet op zoek naar een nieuwe relatie – ik wist dat er nog een heleboel genezing nodig was. Maar mijn vriend begreep op welk punt ik was. Zijn ex-vrouw had ook een affaire en verliet hem.

Maar die ‘date’ deed mij een wereld van goed. Ik zag hoe iemand anders door moeilijke jaren gekomen was, zag bewondering in de ogen van iemand anders en we brachten een aangename zondagmiddag door in het cafetaria.

Een andere ‘date’, die me liet huiveren tot vandaag de dag toe, is er eentje waar ik geen zin in had.
Een vriendin van kerk, die hetzelfde doormaakte als ik, had gehoord van een Christelijke ‘Singles’ avond , gehouden in Rosebank. Ze smeekte me om mee te gaan. Dus, drie van ons – ‘half gescheiden’ dames, gingen er op uit om de ‘singles scene’ te onderzoeken.

Nee, dat was niet leuk. Deze mensen komen één keer per maand bij elkaar en gaan naar een restaurant om een maaltijd te gebruiken. Er waren mensen in allerlei vormen en maten, allemaal verschillende leeftijden, sommigen tamelijk vreemd, anderen – bitter.

Een heel vreemd type (het was duidelijk waarom hij nooit getrouwd was) vroeg me voor het nummer van mijn mobieltje. Totaal onvoorbereid om deze situatie te hanteren, gaf ik hem het nummer. Eén van de ‘doorgewinterde Single’ dames, nam me apart en zei tegen me – geef nooit of te nimmer onder welke omstandigheden dan ook, je nummer. Nou, zei ik, maar het zijn aardige mensen – Christenen – of niet soms?
Ze klikte met haar tong en dacht zeker: wie heeft jou losgelaten uit de crèche? Ik kreeg een ernstige lezing van haar.

Ik haatte het die avond. Toen we naar huis reden bad ik: Heer, ik wil nooit meer uitgaan in de Singles scene. Als het ooit de bedoeling is dat ik weer iemand zal ontmoeten, moet U hem naar me toebrengen, want ik zal hem NIET op deze manier vinden (niet dat ik iemand wil hebben trouwens – ik bedoel – nee, dankje) Amen!

Een dag uit het leven in de canyon

Terwijl ik terug kijk naar de foto’s van de Canyon, heb ik een vreemd verlangen om het weer te doen. Misschien kan ik begrijpen waarom de anderen het reeds 8 keer gedaan hebben – en van plan zijn, het steeds opnieuw te doen voor zolang de gezondheid hen dit toelaat.

Ik kijk naar de vreemde schoonheid en onthoud de stilte die je daar begroet. Dus…. Ik denk – ik heb een paar tamelijk nieuwe hiking schoenen in de kast…. Ja – misschien volgend jaar of zo?

De volgende keer zal ik beter voorbereid wezen. Schoenen ingelopen, meer pijnstillers in de rugzak en GEEN Jelly Tots.

Deze hike is slechts open in de wintermaanden vanwege de enorme hitte. Een andere factor die de hike bepaalt, is water. De beschikbaarheid daarvan, of liever het gebrek ervan.


Als je geen water hebt, dan hike je niet. Iets anders wat de groep geleerd heeft is, om zo vroeg mogenlijk in het seizoen te gaan. Hoe later je gaat, hoe minder water er is en hoe slechter de kwaliteit van het water is.
De foto is van Des, die de kostbare bron van leven omhoog houdt!

Wanneer je aankomt bij de Canyon en je kijkt naar beneden naar de verlaten dieptes, alles droog, dor – geen teken van leven – vraag je jezelf af: Waar ben ik aan begonnen?

Je kijkt naar beneden naar die angstaanjagende dieptes en vraagt je af – zal ik in staat wezen om deze reis te voltooien.
Als je ergens blijft steken moet er een helicopter komen om je uit de Canyon te krijgen. Ik heb ‘gehoord’ dat er een ‘ontsnappings’ route uit de Canyon is – ergens. Ik heb ‘gehoord’ dat mensen die genomen hebben, ik heb ‘gehoord’ dat het moeilijker is om daar uit te klauteren, dan om te eindigen.
Ik heb het nooit gezien en ken niemand persoonlijk die de ‘ontsnappings’ route genomen heeft. Je gaat naar beneden, je loopt en je eindigt – ongeacht wat.
In dit verband wordt het een psychologische wandeling – meer dan een moeilijke. De strijd wordt gestreden en gewonnen in je gedachten voordat het ooit je voeten bereikt.

Al deze gedachten gaan door je hoofd als je daar staat te kijken en staat na te denken over wat je gaat doen. Er komt een gevoel van spanning in je maag en je beseft dat de anderen hetzelfde denken.

Dan gaan we van start. Je klimt de hele dag naar beneden. Langs de weg, op de gevaarlijke punten, zijn kettingen om je aan vast te houden. Ik weet niet hoe ver je naar beneden valt – misschien 2 km?
Aan het einde van Dag 1, moet je een geschikte slaapplaats vinden en gaat slapen. Geen toiletten, geen bedden, geen tenten. Je draagt al je voedsel en spullen met je mee naar beneden – ongeveer 20 kg voor de mannen, 12-16 kg voor de vrouwen.

Je slaapt op de harde grond, onder de sterren. Onze hike was tijdens volle maan. Gelukkig had men mij gewaarschuwd om een muts mee te nemen. De eerste reden is om je hoofd warm te houden – het wordt koud ‘s nachts en ten tweede, ‘Om jezelf voor de gek te houden’.
Je trekt die muts over je ogen, anders schijnt de maan zoals een schijnwerper op je en houdt je wakker. Het is griezelig en mooi om de Canyon in het maanlicht te zien.

Dus, een typische dag ziet er uit als volgt: Je staat op om 5 uur als het nog donker is. Je verbindt je voeten, stopt je slaapzak weer terug in je rugzak, grijpt een energie bar (en pijnstillers). Dit wordt genoemd, je eerste ontbijt. Iedereen is haastig, veters vastmaken, dingen inpakken . Het kamp is rustig….in afwachting van de komende dag.
We beginnen aan de serieuze taak van lopen, ofschoon het nog donker is.

We moeten zoveel mogenlijk lopen voordat de zon de diepte van de Canyon bereikt. Elke kilometer die je in de schaduw loopt, is een kilometer waar je later dankbaar voor bent. Later op de dag slaat de zon intens op je neer met iets van 40 graden Celsius (misschien meer?).

Als de zon boven de horizon kruipt, begin je naar de schaduwrijke kanten van de Canyon te gaan. We beginnen kris kras te lopen – zoekend naar schaduwen, waar we ook gaan.
De zon bereikt de diepte van de Canyon veel later – de zijkanten van de Canyon beschermt je zodoende voor heel wat uurtjes. Dan, als er niets meer aan te doen is en de zon je uit elke hoek te pakken heeft, zoek je een beetje schaduw en stopt voor het tweede beste moment van de dag – tweede ontbijt.

Iedereen houdt van het tweede ontbijt. Tegen die tijd heb je al de pijnen van de vorige dag eruit gelopen (of weg gedronken) en je hebt een beetje meer tijd. De kleine kookstelletjes komen tevoorschijn. Er heerst een echte kameraadschap. Als er iemand water kookt, kookt hij voor zoveel mensen tegelijk als wat er water in zijn pan kan. Iemand anders deelt bekers voor koffie uit enz.
Iets vreemds met hiken: hoe verder je komt met de hike, hoe minder je gaat eten. Je lichaam kan verbazend goed met kleinere rantsoenen functioneren. Je beseft dat het eten van grote maaltijden je vertraagt en je moe maakt.

Je hoort stemmen zachtjes praten, maar wat harder schreeuwt dan enig menselijk geluid, is het geluid van de stilte. Je hoort de wind om de hoeken waaien, soms hoor je geritsel van zand over zand. Vergeet niet dat dit woestijngebied is.

Het is prachtig in al zijn grimmigheid. Het is eenvoudig en toch groeien er de meest prachtige kleine bloemetjes. Wat dood en levenloos leek van boven is prachtig hier beneden.

Vervolgens nemen we met spijt afscheid van dit bijzondere moment en beginnen aan het moeilijkste stuk van de dag. Het wordt warmer en de zon slaat genadeloos neer. Zelfs de meest spraakzamen onder ons (ja, ik!), worden stil als het een strijd wordt van wil en geest om door te gaan. Water wordt genomen, uit poelen langs de weg.

Nog een grappig verhaal hierover. Jonathan was heel zorgvuldig om zijn water te zuiveren. Maar, we deelden water en pas later kwam hij er achter dat hij ‘ongezuiverd’ water van mij gedronken had. Het is een gok om te besluiten – je drinkt het water zoals het is en neemt je kansen, of je doet er deze vreselijke zuiveringstabletten in. Wel, we werden niet ziek – dus ik denk dat ik goed gegokt had!

Op sommige plaatsen leek het water slecht, dat kun je zien. We hebben zelfs voor water gegraven op een punt, omdat het water van de poel zo yuk was.

Het team heeft vaste punten waarop ze stoppen. Ze zijn zo ervaren, ze weten precies hoe ver we moeten bereiken elke dag en alles wordt dienovereenkomstig uitgestippeld.

Lunch is een welkome onderbreking. We zoeken naar een boom, struik of iets wat schaduw geeft van de zinderende zon. Lunch bestaat gewoonlijk uit snacker bars, provitas en als je energie over hebt om water te koken – dan soep. Pinda’s, rozijnen en chocolade wordt ook gegeten. Daar beneden in de Canyon smaakt het eten overheerlijk. We lachten om verhalen, verteld door de hikers die naar huis gingen en tegen hun families zeiden om hetzelfde voedsel te kopen wat ze meegenomen hadden op de hike. Om er dan achter te komen dat het eigenlijk niet zo lekker was. Daar beneden – alles is heerlijk!

Na de lunch is er gewoonlijk nog een klein stukje te gaan tot ons kamp. Misschien een 2 uur lopen. Eenmaal aangekomen, gaat iedereen uitpakken. Je legt de spullen klaar voor de nacht – want alles is gemakkelijker om bij daglicht te doen. De mannen spelen spelletjes – wow – waar krijgen ze de energie vandaan?

Dit is de beste tijd van de dag. Ze maken een vuur en de mensen zitten rondom en praten. Er is voldoende tijd om avondeten te maken – dat doen we in teams.
Ha – afwassen, daar zul je van grillen. Je gebruikt geen zeep – het vervuilt het water. Je wast je borden uit met zand en water. Yep – morgen eet je weer van hetzelfde bord. Je bent te moe om je daar zorgen over te maken!
Zei ik, dat ik dit weer wilde doen?

Het laatste wat je doet, is in je slaapzak kruipen. Je valt in slaap onder de sterren en de maan en de lange schaduwen van de zijkanten van de Canyon..
Ja – Ik denk dat ik dit weer wil doen!